เฉินสืออันยิ้มมองฉินเอ้อหนัว "อยากประสบความสำเร็จ นั่นคือความทะเยอทะยาน
ผู้ชายที่มีความทะเยอทะยาน นับเป็นความผิดหรือ?"
ฉินเอ้อหนัวส่งเสียงหึ้มอย่างแผ่วเบา "มีความทะเยอทะยานย่อมเป็นเรื่องดี แต่ก็ไม่ควรโลภมากเกินตัว
หน่วยล่าสัตว์ปีศาจเป็นที่ไหน
เจ้าไปที่นั่น จะรักษาชีวิตไว้ได้ก็ต้องให้เทพยดาคุ้มครอง ยังจะคิดประสบความสำเร็จอีกหรือ?"
เฉินสืออันส่ายหน้า "เห็นชัดว่าเป็นคำพูดที่ห่วงใย แต่จากปากเจ้าแล้ว กลับกลายเป็นอีกความหมายไปได้"
ฉินเอ้อหนัวเลิกคิ้ว "ใครห่วงเจ้า? เข้าใจตัวเองไปเอง!"
ซูฉิงโหรวส่ายหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า "พวกเจ้าสองคนพูดกันไม่กี่ประโยคก็ต้องทะเลาะกันอีกแล้วหรือ?
สืออัน เรื่องความสำเร็จของผู้ชายข้าไม่เข้าใจ
ก่อนหน้านี้พี่ใหญ่ของเจ้ายังมีชีวิตอยู่ ก็มักพูดถึงการสร้างผลงานและชื่อเสียง
เมื่อเจ้าได้ตัดสินใจจะไปลองเสี่ยงดู พี่สะใภ้ก็ไม่อาจขวางเจ้าได้
เรื่องภายในบ้านเจ้าไม่ต้องกังวล มีจ้าวหลิงและเอ้อหนัวคอยช่วยเหลือ ไม่มีปัญหาแน่นอน
แต่ตัวเจ้าเอง ต้องระวังความปลอดภัยให้มาก เรื่องจะประสบความสำเร็จหรือไม่เป็นเรื่องรอง ขอเพียงเจ้าปลอดภัยก็สำคัญที่สุด"
เฉินสืออันพยักหน้า "พี่สะใภ้ วางใจได้ ข้าจะเอาความปลอดภัยเป็นอันดับแรกแน่นอน ตระกูลเฉินของเรามีชายเพียงคนเดียวคือข้า เพื่อพวกเจ้า ข้าก็ต้องทำให้ตนเองมีชีวิตอยู่ดี ๆ ต่อไป"
……………
การรับสมัครคัดเลือกของหน่วยล่าสัตว์ปีศาจจัดขึ้นตามกำหนด
สถานที่คัดเลือกอยู่ที่ค่ายฝึกของหน่วยล่าสัตว์ปีศาจในค่ายเฟิงฉี่
แต่เช้าตรู่ ค่ายฝึกของหน่วยล่าสัตว์ปีศาจก็ถูกผู้คนล้อมแน่นจนน้ำไม่เข้าน้ำไม่ออก
เพียงแต่ว่า ผู้ที่มาส่วนใหญ่ล้วนเป็นคนที่มาดูความคึกคัก
น่าเสียดาย ช่องทางเข้าออกค่ายฝึกของหน่วยล่าสัตว์ปีศาจมีทหารเฝ้าอย่างแน่นหนา มีเพียงผู้เข้าร่วมคัดเลือกเท่านั้นที่เข้าไปได้ คนอื่น ๆ ทำได้เพียงอยู่ข้างนอกฟังเสียงเอะอะโวยวาย
เวลายังเหลืออีกกว่าครึ่งชั่วยามก่อนเริ่มคัดเลือก เฉินสืออันเดินฝ่ากลุ่มชนที่หนาแน่น มาถึงหน้าค่ายฝึกของหน่วยล่าสัตว์ปีศาจ
หน้าประตูใหญ่ของค่าย ตั้งไม้กั้นและสิ่งกีดขวางอื่น ๆ ไว้ มีชายฉกรรจ์คาดดาบแนวขวางกว่าสิบคนเฝ้าอยู่ข้าง ๆ ระมัดระวังอย่างยิ่ง