ทุกคนรีบเงยหน้าขึ้นมอง เห็นว่าผู้ที่กล่าวคำนั้นคือเย่ซีเฉิงที่นั่งอยู่หลังโต๊ะยาวนั่นเอง
เมื่อเย่ซีเฉิงเอ่ยปาก ชายร่างกำยำสิบกว่าคนที่เฝ้าอยู่หน้าประตูค่ายก็พร้อมใจกันก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว สายตาคมกริบราวกับมีดจ้องเขม็งไปยังเหล่าศิษย์สำนักยุทธ์
เหล่าศิษย์สำนักยุทธ์ในยามปกติคุ้นเคยกับการถือตัวถือตนในค่ายเฟิงฉี่ ผู้คนที่พบเห็นล้วนแต่เกรงกลัวพวกเขา
ทว่าในยามนี้ ถูกพวกนักล่าสัตว์ปีศาจจ้องเขม็งเช่นนี้ พวกเขารู้สึกเหมือนถูกสัตว์ร้ายจับจ้อง อาจเกิดภัยพิบัติได้ทุกเมื่อ
ดังนั้น เหล่าศิษย์สำนักยุทธ์จึงสูญเสียความถือตัวในวันวาน ต่างมีสีหน้าตึงเครียด ไม่กล้าแม้แต่หายใจแรง
คนของหน่วยล่าสัตว์ปีศาจ ล้วนผ่านการต่อสู้จากกองเลือดและภูเขาซากศพมาแล้ว มือของพวกเขาไม่ถือชีวิตคนก็ถือชีวิตสัตว์ปีศาจ อำนาจข่มขวัญของพวกเขามิได้มาจากฐานะหรือตำแหน่ง หากแต่มาจากดาบในมือ
ซ่งอวี้หมิงสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก รีบยกมือคารวะไปทางเย่ซีเฉิงแต่ไกล "ท่านผู้นี้ บิดาข้าคือซ่งหยวน ผู้ดูแลฝ่ายในของจวน"
เฉินสืออันขมวดคิ้วเล็กน้อย
ให้ตายเถอะ นั่งอยู่บ้านดีๆ กลับมีหายนะตกมาจากฟ้า
ผู้ดูแลฝ่ายในของจวน ตำแหน่งนี้แม้จะฟังดูไม่เข้ากันเท่าไรนัก แต่ก็ถือครองถุงเงินของค่ายเฟิงฉี่ไว้ทั้งใบ มีอำนาจและตำแหน่งสูงส่ง
ซ่งอวี้หมิงมีพ่อที่ดีเช่นนี้ ไม่แปลกที่ศิษย์สำนักยุทธ์คนอื่นๆ จะเอาใจประจบประแจงเขา
มาเข้าแถวลงทะเบียน กลับไปมีเรื่องกับลูกขุนนางเสียได้ ช่างเป็นปีที่โชคร้ายจริงๆ
เขาหันไปมองด้านข้าง เห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของฟางหรูอวี้หายไป ใบหน้าเต็มไปด้วยความละอายใจ
เมื่อสายตาของเฉินสืออันเหลือบไปโดนเข้า นางรีบหันหน้าหนีไปทางอื่น ไม่กล้าสบตาเขา
ระหว่างก่อนกับหลังมีความแตกต่างอย่างชัดเจน
ช่างไร้เหตุผลเสียจริง!
สมองของหญิงผู้นี้ บางครั้งก็ไม่รู้จักแยกแยะอะไร ต่อไปถ้าหลีกเลี่ยงได้ก็ควรหลีกเลี่ยง ยิ่งเกี่ยวข้องน้อยเท่าไรก็ยิ่งดี
เย่ซีเฉิงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ทำท่าครุ่นคิด "ซ่งหยวนหรือ? พอมีเค้าอยู่บ้าง"
เห็นดังนั้น สีหน้าของซ่งอวี้หมิงจึงปรากฏความดีใจ ชี้ไปที่เฉินสืออัน "ผู้นี้จงใจยั่วยุและด่าทอข้าโดยไม่มีเหตุผล ขอท่านได้โปรดตัดสินให้ข้าด้วย"