"เถียนเถียน อย่าพูดตามอำเภอใจ"
ซูฉิงโหรวรีบเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเข้มงวด
เฉินสืออันไอแห้ง ๆ อย่างเก้อเขิน "หนูน้อย สิ่งใดอย่าดูเพียงผิวเผิน สิ่งที่เจ้าเห็น อาจไม่ใช่ความจริงเสมอไป
อาเล็กเป็นคนถ่อมตัว ยามแอบใช้ความพยายาม ก็ไม่เคยให้ใครเห็น"
เฉินเถียนเถียนเม้มปากน้อย ๆ กำลังจะเถียง กลับถูกซูฉิงโหรวดึงออกจากครัว
"อาเล็ก เถียนเถียนถูกพ่อของนางตามใจมาตั้งแต่เด็ก ปากไม่เคยยอมคน เจ้าอย่าถือสาเป็นอันขาด" ซูฉิงโหรวรีบเดินกลับมา เอ่ยขอโทษไม่ขาดคำ
เฉินสืออันส่ายหน้า "พี่สะใภ้ ไม่ต้องระมัดระวังขนาดนั้น เถียนเถียนเป็นหลานสาวของข้า จะไปโกรธนางได้อย่างไร
พี่ชายจากไปแล้ว ต่อไปนี้ ข้าจะดูแลพวกเจ้าทั้งแม่ทั้งลูกเอง"
ได้ยินดังนั้น ซูฉิงโหรวกระพริบตา ในแววตาคลอหน่วยน้ำใส
"พี่สะใภ้ วิชาทำซอสพริกนี้ อย่าได้สอนผู้ใดเป็นอันขาด เป็นการค้าที่ทำเงินได้จริง"
เฉินสืออันวางถั่วเหลืองครึ่งถุงบนเตาไฟ "การทำซอสพริก ถั่วหมักดองสำคัญยิ่ง
ที่เจ้าซื้อมานั้นใช้ได้อยู่ แต่ยังขาดรสขาดกลิ่น
ต่อไปนี้ เวลาเจ้าทำซอสพริก ต้องทำถั่วหมักดองเอง"
ซูฉิงโหรวสีหน้าละอายใจ "ข้าเคยทำถั่วหมักดองมาก่อน แต่รสชาติแย่เหลือเกิน ทำไม่เป็นจริง ๆ"
เฉินสืออันยิ้มน้อย ๆ "ไม่ใช่มีข้าอยู่อีกคนหรือ? ข้าจะคอยดูเจ้าทำ จุดใดต้องปรับปรุง ข้าจะบอกเจ้าเอง"
พูดจบ เขาหาถังน้ำมาใบหนึ่ง เทถั่วเหลืองลงไป "ระยะเวลาแช่ถั่วสำคัญนัก ฤดูร้อนต้องใช้เวลาสามถึงสี่ชั่วยาม ตอนนี้เป็นฤดูหนาว ต้องใช้เวลาเป็นสองเท่า
แช่ไว้ตั้งแต่ตอนนี้ พรุ่งนี้ตอนเที่ยง เราก็เริ่มทำได้แล้ว"
ซูฉิงโหรวสีหน้าเข้าใจแจ่มแจ้ง "ที่แท้ต้องแช่นานขนาดนี้ ข้าเริ่มแรกก็ผิดแล้ว
เรื่องเหล่านี้ เจ้าก็เรียนมาจากหนังสือหรือ?
เป็นหนังสืออะไรกัน ข้าไม่เคยเห็นมาก่อน ป้อมปราการมีขายหรือไม่?"
เฉินสืออันเกาหัว "หนังสือที่ข้าอ่านมันหลากหลาย ที่แน่ ๆ เป็นเล่มอะไร ข้าก็ลืมแล้ว ถ้าวันไหนเห็น จะเอามาให้เจ้าดู"
พูดมาถึงตรงนี้ เขาเอ่ยยิ้ม ๆ "พี่สะใภ้ เวลาก็ไม่เช้าแล้ว ข้าต้องไปฝึกดาบแล้วล่ะ"
ไม่รอให้ซูฉิงโหรวตอบ เขาก็ก้าวยาว ๆ ออกจากครัวไป
……………………
ชักดาบไม่หยุด
เมื่อแขนเมื่อยล้า เฉินสืออันจะนำวิชาดาบทำลายกองทัพออกมาขบคิดศึกษา