「หัวหน้า!」
เมื่อผีโหวเห็นเฉินสืออัน ก็รีบร้อนเดินเข้าไปหา สีหน้าทั้งยินดีทั้งเป็นห่วง
「หัวหน้า ท่านไม่เป็นไรใช่ไหม เหตุใดถึงได้อยู่ในสภาพเช่นนี้」ตู้กังก้าวยาว ๆ มาหยุดตรงหน้าเฉินสืออัน พลางกวาดตามองตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างละเอียด
ชายฉกรรจ์คนอื่น ๆ รีบกรูกันเข้ามาล้อม สีหน้าแต่ละคนตึงเครียด ต่างพากันซักถามไม่หยุด
เฉินสืออันโบกมือ 「อย่าเอะอะกันเลย ข้าไม่เป็นไร เลือดบนตัวไม่ใช่ของข้า」
ทุกคนเพ่งมองอย่างละเอียด จึงพบว่าแม้เฉินสืออันจะเปื้อนเลือดไปทั้งตัว แต่ตามร่างกายกลับไม่มีบาดแผลแม้แต่น้อย
「หัวหน้า เลือดพวกนี้มาจากไหนกันแน่ เกิดอะไรขึ้นหรือ」ผีโหวถามเสียงร้อนรน
เฉินสืออันยิ้มน้อย ๆ 「ไป พวกเจ้าตามข้าไปดูก็รู้เอง」
…………
สองเค่อให้หลัง ทุกคนก็มาถึงป่าแห่งหนึ่ง พวกเขาข้ามต้นไม้ใหญ่ที่หักโค่นขวางทาง แล้วเดินลึกเข้าไปอีกร้อยจั้งกว่า
ภาพที่น่าตกตะลึงพลันปรากฏตรงหน้าผีโหวและคนอื่น ๆ
ภายในป่าริมหน้าผา ต้นไม้ใหญ่หลายต้นถูกชนหักกลางลำต้น บ้างก็ถูกถอนรากถอนโคน สภาพโดยรอบยุ่งเหยิงไปหมด
ระหว่างต้นไม้ที่หักโค่นเหล่านั้น ยังมีคราบเลือดแห้งกรังอยู่ทุกแห่ง
หมูป่าสามตัวที่แต่ละตัวหนักอย่างน้อยสี่ร้อยจินนอนตะแคงอยู่บนพื้น ร่างแข็งทื่อไปแล้ว
บนตัวพวกมันเต็มไปด้วยบาดแผลเล็กใหญ่ ล้วนเป็นรอยดาบ
บางแผลร้ายแรงถึงขั้นเนื้อและกระดูกถูกฟันขาดออกไปเป็นแถบ
ผีโหวและคนอื่น ๆ เห็นภาพเช่นนี้แล้วรู้สึกหนังศีรษะชาวาบ
「หัวหน้า หมูป่าตัวใหญ่ตั้งสามตัวนี่ท่านจัดการคนเดียวหรือ ขนาดของพวกมันแต่ละตัวไม่เล็กกว่าตัวที่ถูโกวหัวหน้าหมู่ล่ามาเลย」ตู้กังกล่าวด้วยสีหน้าตื่นตะลึง
เฉินสืออันสะบัดแขน 「ถ้ารู้แต่แรกว่ามีสัตว์ป่าตั้งสามตัว ข้าคงพาพวกเจ้ามาด้วย ข้าจะได้ไม่ต้องเหนื่อยแทบตาย แถมเกือบถูกเดรัจฉานพวกนี้ทำร้าย」
กล่าวถึงตรงนี้ เขาก็โบกมือ 「จัดการที่นี่ให้เรียบร้อย แบกหมูป่าออกจากป่าไปรอจนเสร็จเวรลาดตระเวนแล้วค่อยหามกลับค่าย เราเก็บไว้ตัวหนึ่ง อีกสองตัวส่งมอบให้หัวหน้าฟูกับหัวหน้าเย่」
ตู้กังยิ้มกว้าง 「พวกเราจะได้กินของอร่อยอีกแล้ว ถึงตอนนั้นเชิญหัวหน้าหมู่ถูมาด้วย ให้เขาแสดงฝีมืออีกสักครั้ง」