หรือว่าเมื่อคืนจะทิ้งร่องรอยอะไรไว้?
หัวใจเฉินสืออันกระตุกวูบ ทว่าสีหน้ายังคงประดับรอยยิ้มไว้ “ก็แค่หมูป่าสามตัว แม้พละกำลังจะมหาศาล หนังหนาเนื้อเหนียว แต่จัดการพวกมันก็ไม่ยากนัก”
เฉียนซานเสวี่ยกวาดตามองเฉินสืออันตั้งแต่หัวจรดเท้า ดวงตาคู่งามหมุนวูบ
เฉินสืออันรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง อย่างไรเสียเมื่อคืนนี้ ในมือเขามิได้มีเพียงชีวิตหมูสามตัว แต่ยังมีชีวิตคนอีกสี่คนด้วย
เฉียนซานเสวี่ยถามขึ้นกะทันหัน “เมื่อคืนตอนล่าหมูป่าสามตัวนั้น เจ้าได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวอื่นหรือไม่?”
“เสียงความเคลื่อนไหวอื่นหรือ?” เฉินสืออันกะพริบตา สีหน้าเผยความฉงน
เฉียนซานเสวี่ยกระแอมเบา ๆ “อย่างเช่น เสียงหญิงสาวร้องขอความช่วยเหลือ”
นางมาถามเรื่องจางเฉียวเฉียวหรือ?
เฉินสืออันกลืนน้ำลาย ก่อนรีบส่ายหน้า “ข้ามัวแต่รับมือหมูป่าสามตัว ไม่ได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือ”
เฉียนซานเสวี่ยจ้องตาเฉินสืออัน “ก่อนที่เจ้าจะสังหารหมูป่าสามตัวนั้น”
เฉินสืออันส่ายหน้าอีกครั้ง “นายพันเฉียน ข้าไม่ได้ยินเสียงอื่นจริง ๆ”
เฉียนซานเสวี่ยขยับเข้ามาใกล้เล็กน้อย “เมื่อคืน หมูป่าสามตัวนั้นจู่โจมจางเฉียวเฉียว ผู้ใต้บังคับบัญชาของข้าจนเสียชีวิต
เจ้าไม่ได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือ จึงรีบไปช่วยนาง แล้วสังหารสัตว์เดรัจฉานทั้งสามหรอกหรือ?”
เฉินสืออันงุนงง ไม่รู้ว่าเฉียนซานเสวี่ยกำลังคิดจะทำอะไร
แต่แล้วก็รีบแสร้งทำสีหน้าตกตะลึง “จางเฉียวเฉียวตายแล้วหรือ! เกิดเรื่องขึ้นเมื่อใด?”
เฉียนซานเสวี่ยตอบเสียงเบา “เมื่อคืนนี้เอง ตอนที่พวกเราพบนาง ศพอยู่ห่างจากจุดที่เจ้าสังหารหมูป่าสามตัวไม่ถึงครึ่งลี้”
เมื่อได้ยินนางพูดเช่นนั้น ความคิดของเฉินสืออันก็พลันแล่นฉิว
จางเฉียวเฉียวถูกเขาสังหารในหุบเขาไป๋อินอย่างชัดเจน จุดที่นางตายอยู่ห่างจากจุดสังหารหมูป่าสามตัวถึงห้าหกลี้ จะไปปรากฏอยู่ในจุดที่เฉียนซานเสวี่ยกล่าวได้อย่างไร
คำพูดของเฉียนซานเสวี่ยชัดเจนว่านางต้องการปกปิดเรื่องหุบเขาไป๋อิน
ที่มาหาเขาในวันนี้ก็เพื่อหาพยานมารองรับคำกล่าวอ้างของนาง
เมื่อคิดได้เช่นนี้ เฉินสืออันก็โล่งใจขึ้นมาก แต่ยังคงแสดงสีหน้าไม่อยากเชื่อ “นายพันเฉียน แน่ใจหรือ? นางตายแล้วจริง ๆ?”