ค่ายที่ตั้งของกองอารักขาเมืองปิดประตูแน่นหนา
เบื้องหน้าประตู เฉินสืออันนั่งอยู่บนเก้าอี้พนักพิง ตู้กัง ผีโหว และชายฉกรรจ์จากค่ายล่าสัตว์ปีศาจกว่ายี่สิบคนยืนรายล้อมอยู่เบื้องหลังเป็นรูปพัด
นอกค่ายที่ตั้งของกองอารักขาเมือง ชาวบ้านที่มามุงดูยืนล้อมเป็นชั้นแล้วชั้นเล่า
แต่ละคนต่างมีสีหน้าฉงน ไม่รู้ว่าเฉินสืออันคิดจะทำอะไร
ผ่านไปเกือบครึ่งธูป ก็มีเสียงกีบม้าควบกระชั้นดังมาจากถนนไกลออกไป
ฝูงชนที่มุงดูพากันหลีกทาง เปิดเป็นช่องทางสายหนึ่ง
เห็นคนกว่าสิบคนควบม้าตรงเข้ามาอย่างเร่งร้อน
ผู้นำขบวนเป็นชายวัยกลางคนร่างกำยำ มีแผลเป็นยาวสองชุ่นบนแก้มซ้าย เขาคือนายกองอารักขาเมือง หวังเทียนเหว่ย
เมื่อเข้ามาใกล้ประตูค่ายและเห็นว่าประตูปิดแน่นหนา เฉินสืออันกลับนั่งอยู่บนเก้าอี้พนักสูงอย่างสงบนิ่ง หวังเทียนเหว่ยก็เดือดดาลขึ้นมาทันที
เขาไม่รอให้ม้าหยุดสนิทก็ทะยานลงจากหลังม้า ร่อนลงตรงหน้าเฉินสืออันห่างออกไปสิบก้าว
เฉินสืออันยังคงนั่งนิ่งบนเก้าอี้พนักสูง พลางเหลือบตามองเล็กน้อย “เจ้ามาช้าเกินไป หากช้ากว่านี้อีกนิด คิดจะพบข้าก็คงต้องไปที่ค่ายล่าสัตว์ปีศาจแล้ว”
หวังเทียนเหว่ยจ้องเฉินสืออันอย่างเย็นชา “แซ่เฉิน อย่าคิดว่าข้าหวาดกลัวเจ้า
ก่อนหน้านี้ข้ายอมผ่อนปรนให้เจ้าครั้งแล้วครั้งเล่า ก็เพราะเจ้ายังต้องเข้าร่วมชุมนุมยอดฝีมือ
แต่วันนี้เจ้ากล้าบุกมาถึงค่ายกองอารักขาเมืองของข้า
เห็นแก่ที่เจ้าชิงอันดับสี่ในการชุมนุมยอดฝีมือมาให้ค่ายเฟิงฉี่ของเรา จงรีบขอขมาเสีย แล้วไสหัวไป เรื่องนี้ข้าจะถือว่าแล้วกันไป...”