“ช่างโอหัง! ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ!”
หวังเทียนเหว่ยหรี่ตาลงเล็กน้อย สีหน้าเจือทั้งความอับอายและความโกรธ ทว่าแววตากลับฉายความระแวดระวังขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด
พลังหยวนของเฉินสืออันทั้งลึกล้ำและแข็งแกร่ง อีกทั้งกำลังแขนยังเหนือความคาดหมายของเขาไปไกล
“หวังเทียนเหว่ย ก่อนหน้านี้เจ้าเคยมาที่ตระกูลเฉิน แล้วฟันดาบต่อหน้าข้าไปหนึ่งครั้ง ดาบนั้นข้าจดจำมาจนถึงวันนี้
วันนี้ ข้าหัวหน้ากองจะคืนดาบนั้นให้เจ้า
หวังว่าเจ้าจะไม่ทำให้ข้าผิดหวัง รับมันให้ได้ก็แล้วกัน”
เฉินสืออันเอ่ยเสียงเรียบ
หวังเทียนเหว่ยแค่นหัวเราะ “อย่าว่าแต่ดาบเดียวเลย ต่อให้เป็นร้อยดาบพันดาบ เจ้าจะทำอะไรนายกองผู้นี้ได้?”
มุมปากเฉินสืออันยกขึ้นเล็กน้อย เขาย่อเข่าทั้งสองข้าง ปลายเท้าขยับสลับกันอย่างรวดเร็ว ก่อนทะยานไปข้างหน้าครึ่งจั้ง ข้อมือพลิกฉับพลัน
ทันใดนั้น แสงเย็นเจิดจ้ากลุ่มหนึ่งพลันเบ่งบานบนดาบตัดวายุ ฟาดฟันเข้าใส่หวังเทียนเหว่ยประหนึ่งสายฟ้า
หวังเทียนเหว่ยสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่แผ่ออกมาจากดาบตัดวายุ ดวงตาพลันหรี่แคบ เปลี่ยนจากจับดาบมือเดียวเป็นสองมือ กำดาบเย็นไว้แน่น ก่อนถ่ายเทพลังหยวนทั่วร่างลงไปในคมดาบ
เขาคำรามลั่น ฟาดดาบเย็นเฉียงขึ้น รับการโจมตีจากดาบตัดวายุ
ชั่วพริบตาต่อมา ดาบคมทั้งสองเล่มก็ฟาดปะทะกันอย่างหนักหน่วงอีกครั้ง
พลังหยวนอันแข็งแกร่งเกินเปรียบพลันระเบิดออกจากดาบตัดวายุ
อากาศแตกกระจาย ลมคลั่งพัดม้วนขึ้น
ชาวบ้านที่อยู่ใกล้ถูกลมกรรโชกพัดเสื้อผ้าจนสะบัดเสียงดังพรึ่บพรับ