"นายพันฟู ศิษย์สำนักยุทธ์ของเราหมดกำลังจะต่อสู้แล้ว แต่เฉินสืออันยังคงลงมือสังหารอย่างไม่ปรานี
เด็กคนนี้ช่างโหดเหี้ยมอำมหิตยิ่งนัก ขอท่านนายพันฟูจับตัวเขาไว้ เพื่อความเป็นธรรมแก่ศิษย์สำนักยุทธ์ของเรา..."
ชายชราชุดเหลืองเอ่ยขึ้นด้วยความโกรธ
เย่ซีเฉิงหัวเราะเย็น "อาจารย์จาง นี่คือหน่วยล่าสัตว์ปีศาจ ไม่ใช่สำนักบู๊เฟิงฉี่ของพวกเจ้า ที่นี่ไม่ใช่ที่ให้เจ้าออกคำสั่ง"
หวังเถิงยังไม่เอ่ยยอมแพ้ ต่อให้เฉินสืออันจะฆ่าเขา ก็ไม่ถือว่าผิดกติกา!"
ชายชราชุดเหลืองนิ่งเงียบไปชั่วครู่ ใบหน้าเกร็งกระตุก ในที่สุดก็ทรุดตัวลงนั่งด้วยความไม่พอใจ
ดวงตาจ้องเขม็งไปที่เฉินสืออัน เต็มไปด้วยความเคียดแค้น
เฉินสืออันยังคงยืนอยู่กลางวงกลมสีขาว สายตามองไปยังอีกฟากหนึ่ง
ที่นั่น ซ่งอวี้หมิงและถูโกวกำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือด
ฝีมือของถูโกวสู้ซ่งอวี้หมิงไม่ได้จริงๆ แต่ก็ไม่ได้อ่อนแอเลย ประเมินได้ว่าเป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นเจ็ดของยุคหลังกำเนิด
ซ่งอวี้หมิงแม้จะกดดันเขาไว้ได้ แต่ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายนัก จะปราบเขาได้ คงต้องใช้เวลาอีกสักพัก
หากไม่โชคร้ายที่จับฉลากได้ซ่งอวี้หมิง ถูโกวต้องได้ตำแหน่งหัวหน้าหมู่แน่นอน
......
บนแท่นประธาน ฟูชิงหยางถามเสียงเบา "ตามที่เจ้าดู ฝีมือของเฉินสืออันถึงขั้นไหนแล้ว?"
เย่ซีเฉิงครุ่นคิดเล็กน้อย "แม้หวังเถิงเมื่อครู่จะประมาทไปบ้าง แต่การที่สามารถจัดการเขาได้อย่างง่ายดายเช่นนี้ ระดับฝีมือของเฉินสืออันอย่างน้อยก็ต้องเป็นขั้นเจ็ดของยุคหลังกำเนิด
เจ้าเด็กนี่ แอบซ่อนความสามารถไว้ลึกจริงๆ!"
ฟูชิงหยางยิ้มบางๆ "น่าเสียดายสำหรับถูโกว มาจากครอบครัวนายพรานแท้ๆ แต่กลับมีฝีมือระดับขั้นเจ็ดของยุคหลังกำเนิด เพียงแต่โชคยังไม่ดีนัก ไปจับฉลากได้ซ่งอวี้หมิง"
เย่ซีเฉิงยิ้ม "ท่านพ่อบุญธรรมไม่ต้องเสียใจแทนเขา ถ้าเจ้าหมอนี่รู้จักถอยเมื่อรู้ว่าสู้ไม่ได้ ไม่ดันทุรังสู้กับซ่งอวี้หมิงจนตัวตาย เขายังมีโอกาสได้เป็นหัวหน้าหมู่อยู่"
......
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เหลืออีกประมาณหนึ่งชั่วยามก็จะถึงเที่ยงวัน
การต่อสู้ในวงกลมสีขาวทั้งสิบวงสิ้นสุดลง เฉินสืออัน ซ่งอวี้หมิง ศิษย์หญิงสำนักยุทธ์ชุดดำ รวมสิบผู้เข้ารอบสุดท้ายเป็นฝ่ายชนะ