“ลิงซน?”
เฉินสืออันกระพริบตา “อย่าว่าเลย หน้าตาเจ้านี่คล้ายลิงอยู่ไม่น้อย”
ผีโหวชักคิ้วทันที พูดอย่างไม่พอใจ “เป็นโหวของท่านโหว ไม่ใช่โหวของลิง!
ข้าได้ยินพวกเขาเรียกเจ้าว่าเฉินสืออัน?”
เฉินสืออันพยักหน้า แต่มิได้เอ่ยสิ่งใด
“เฉินสืออัน เราได้กล่าวเหตุผลกับเจ้ามาครึ่งค่อนวันแล้ว
หากเจ้ายังเลือกไม่ถูก คงเสียแรงน้ำลายของพี่ผีไปเปล่าๆ”
ผีโหวเพิ่มเสียงเล็กน้อย “ข้าให้เวลาคิดอีกหกสิบเค่อ หากเจ้ายังไม่ยอมแพ้ ข้าก็จำต้องลงมือแล้ว”
……
ในสนาม วงกลมขาวยี่สิบวงเริ่มมีผู้แพ้ชนะปรากฏขึ้นแล้ว
วงกลมขาวอื่น ๆ ต่างก็ต่อสู้กันอุตลุด มีเพียงเฉินสืออันและผีโหวที่ยังคงคุยกันอย่างออกรส
ฉากเช่นนี้ย่อมเรียกความสนใจจากผู้ชมเป็นธรรมดา
“คนทั้งสองนี่กำลังทำอะไรกัน?”
“นี่มันการประลองหมัดเท้าแท้ๆ แต่พวกเขากลับทะเลาะกันด้วยน้ำลาย!”
“หรือว่าพวกเขาจะใช้การพ่นน้ำลายตัดสินแพ้ชนะ ใครพ่นได้มากกว่ากันชนะ?”
“เฉินสืออันช่างเป็นคนประหลาดจริง เรื่องราวใดๆ เมื่อถึงเขา มักต้องแปลกแยกไม่เหมือนใครเสมอ”
“คนผู้นี้ประคองตัวมาถึงตอนนี้ได้ ก็ด้วยโชคช่วยและการฉวยโอกาส
ไร้ซึ่งกำลังอันแข็งแกร่ง ยังคิดแย่งชิงตำแหน่งหัวหน้าหมู่อีก คิดไปเองล้วนๆ!
ข้าพนันได้เลย ต่อไปเมื่อลงมือจริง เฉินสืออันต้องถูกซ้อมจนยับเยินแน่นอน”
……
บรรดาศิษย์สำนักยุทธ์ที่มุงดูต่างพากันส่งเสียง ส่งสายตาดูถูกไปที่เฉินสืออัน
ผีโหวให้เวลาเฉินสืออันคิดหกสิบเค่อ แต่เฉินสืออันกลับส่งสายตาไปยังวงกลมขาววงอื่น มีอารมณ์ไปชมการประลองในวงกลมอื่นอีก
ดังนั้น ผีโหวจึงมิได้รอจนครบหกสิบเค่อ ร้องเสียงเข้มว่า “เฉินสืออัน พี่ผีไม่รอแล้ว เจ้าจงตอบมาให้ชัด เดี๋ยวนี้ ว่าจะยอมแพ้หรือไม่?”
เมื่อเห็นว่ามีแท่นประลองเจ็ดแปดแท่นตัดสินผลแล้ว เฉินสืออันมิได้อยากยืดเยื้ออีก “หากเจ้าอยากชนะ ก็จงให้ข้าได้เห็นวิชาที่แท้จริงของเจ้าเสียก่อน”
ผีโหวขมวดคิ้ว “คำดีไม่อาจช่วยคนที่มุ่งสู่ความตายได้ หากเจ้ายังดื้อรั้นเช่นนี้ พี่ผีก็จำต้องทำให้เจ้าหลาบจำ!”
พูดจบ เขาก็พุ่งตัวไปข้างหน้า
ในเวลาไม่กี่ลมหายใจก็มาถึงเบื้องหน้าเฉินสืออัน รูปร่างคล่องแคล่วยิ่งนัก
สมกับชื่อ ฉับไวดุจลิง