เถาเยาเยาได้ยินถ้อยคำประชดประชันในคำพูดของเฉินสืออันก็รู้สึกได้ จึงเอ่ยเย็นชาว่า
“ข้าได้ตอบตกลงตามเงื่อนไขของเจ้าแล้ว รีบแต่งบทกวีมาเสียเถิด”
เฉินสืออันยกพู่กันจุ่มหมึก “เรื่องที่ทำให้เถียนเถียนได้เป็นร่างทรง ขอให้เจ้าของศาลาจัดการให้เรียบร้อย ข้าไม่ต้องการให้แม่ลูกทั้งสองรู้ว่าเป็นเพราะข้า”
“ได้!” เถาเยาเยาตอบอย่างฉับไว
เฉินสืออันจึงลงมือเขียนพู่กันโบกสะบัด
ไม่นาน ก็ได้บทกวีห้าอักษรอีกบทหนึ่งจดลงบนกระดาษ
แสงจันทร์สว่างหน้าเตียง
คล้ายน้ำค้างแข็งบนพื้น
เงยหน้ามองจันทราอันสว่างไสว
ก้มหน้าระลึกถึงบ้านเกิด
เฉินสืออันวางพู่กัน “บทกวีชื่อ ครุ่นคิดในราตรีสงัด ขอเจ้าของศาลาช่วยพิจารณาด้วย”
เถาเยาเยาอ่านทวนอีกครั้ง ดวงตาเป็นประกาย รีบพูดว่า “แต่งบทต่อไปเร็ว”
“เจ้าของศาลาเถา อย่าได้รีบร้อน หลังจากการคัดเลือกร่างทรงสิ้นสุดลง ข้าจะมอบให้ด้วยตนเอง” เฉินสืออันเอ่ยเสียงเรียบ
เถาเยาเยาคิ้วเรียวขมวดเล็กน้อย “เจ้าคิดว่าข้าไว้ใจไม่ได้หรือ?”
เฉินสืออันไม่ปิดบังแม้แต่น้อย พยักหน้าตรงๆ “เพราะวันนี้เราเพิ่งพบกันครั้งแรก”
เถาเยาเยาคิ้วขมวดยิ่งขึ้น “เฉินสืออัน ในค่ายเฟิงฉี่ ผู้ที่กล้าขัดคำสั่งข้า เจ้าของศาลา มีไม่เกิน...”
ยังไม่ทันพูดจบ เฉินสืออันก็ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “เจ้าของศาลาเถา การคัดเลือกร่างทรงกำลังจะเข้าสู่รอบสุดท้ายแล้ว ท่านควรรีบเร่งหน่อย”
พูดจบ เขาก็ลงจากรถม้าโดยตรง ก้าวยาวๆ จากไป
เถาเยาเยามุมปากกระตุก โกรธจนหน้าอกกระเพื่อมขึ้นลง แต่สุดท้ายก็ไม่เอ่ยอะไรสักคำ
ชุยจูขึ้นมาบนรถม้า “เจ้าของศาลา ไอ้นักพนันที่เก็บสมุดบทกวีของคนอื่นมาได้เท่านั้น ยังกล้าต่อรองกับท่าน และยังกล้าทำหน้าบึ้งใส่ท่าน ข้าจะไปจับมันมัด แล้วบีบให้มันคายบทกวีในท้องออกมาทั้งหมด”
เถาเยาเยารออยู่พักใหญ่กว่าจะระงับความโกรธในใจได้ จึงยกมือขึ้น “อย่าเพิ่งลงมือโดยพลการ คนผู้นี้มีเล่ห์เหลี่ยมลึกซึ้ง ไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่เห็นภายนอก”
ชุยจูแสดงท่าทางดูถูกเล็กน้อย “ไม่มีอำนาจ ไม่มีบารมี เป็นเพียงมดปลวกตัวหนึ่ง ต่อให้มีเล่ห์เหลี่ยมลึกซึ้งก็เท่านั้น?”