"เด็กน้อย เจ้าเก่งจริง ๆ!"
เฉินสืออันชื่นชมจากใจจริง ก่อนหน้านี้เขาฝึกการเทน้ำจากขวดกระเบื้อง ใช้เวลานานถึงหนึ่งเค่อ กว่าจะเริ่มได้ผล
เฉินเถียนเถียนกลับแค่ดูเพียงครั้งเดียว ก็ทำได้ทันที นับว่าเป็นพรสวรรค์ที่หาได้ยากยิ่ง
อย่างไรก็ตาม เมื่อเห็นหยดน้ำเล็ก ๆ สองหยดติดอยู่ที่มือของเฉินเถียนเถียน สีหน้าของเขาก็เคร่งขรึมขึ้นมาทันที "เถียนเถียน อาเล็กเคยบอกแล้ว ว่ามือของเจ้าต้องไม่มีน้ำแม้ครึ่งหยด"
สัมผัสได้ถึงความเคร่งขรึมของเฉินสืออัน เฉินเถียนเถียนจึงเก็บรอยยิ้มลง
รีบเติมน้ำให้เต็มขวดกระเบื้อง แล้วทำซ้ำท่าเดิมอีกครั้ง
น้ำถูกเทออกอีกครั้ง ไม่มีหยดน้ำติดมือ แต่เวลาช้ากว่าครั้งแรกเล็กน้อย
"ท่าทางนี้ เจ้าต้องทำให้เสร็จภายในสามลมหายใจ และต้องไม่มีน้ำแม้ครึ่งหยดติดมือ
จากนี้ไปจนถึงพรุ่งนี้ เจ้าต้องฝึกท่านี้ไม่หยุด" เฉินสืออันเอ่ยอีกครั้ง น้ำเสียงอ่อนโยนลงเล็กน้อย
"อาเล็ก หนูทำได้แน่นอน แต่บอกหนูได้ไหมว่านี่จะเอาไปทำอะไร?"
เฉินเถียนเถียนเอียงคอเล็กน้อย "เพื่อการคัดเลือกร่างทรงในวันมะรืนหรือ?"
เฉินสืออันพยักหน้า "พรุ่งนี้ตอนที่เจ้าส่งกระดาษเขียนอักขระไปยังแท่นบูชา เจ้าต้องเทของในขวดกระเบื้องลงบนแท่นบูชา
มันซ่อนอยู่ในน้ำ และสามารถลุกไหม้ได้เอง ถึงแม้ปริมาณจะไม่มาก แต่ถ้าติดมือ ก็จะทำให้ผิวของเจ้าไหม้ได้
เมื่อเจ้าฝึกท่านี้จนชำนาญ เจ้าก็จะพ้นจากความเจ็บปวดจากการถูกไฟไหม้"
"ของที่ซ่อนอยู่ในน้ำแล้วยังลุกไหม้ได้อีก นี่มันคืออะไร?" เฉินเถียนเถียนเต็มไปด้วยความสงสัย
เฉินสืออันลังเลเล็กน้อย "มันเรียกว่าฟอสฟอรัสขาว"
"ฟอสฟอรัสขาว? นี่มันคืออะไร?" เฉินเถียนเถียนงงไปหมด
"เรื่องนี้ ยิ่งอาเล็กอธิบายมาก เจ้าก็ยิ่งงง"
เฉินสืออันหัวเราะเบา ๆ "สิ่งที่ต้องทำคือฝึกท่าการถ่ายเทให้ชำนาญมาก ๆ อย่าให้ผิดพลาดแม้แต่น้อย
หากเกียจคร้าน แล้วถูกไฟไหม้จนร้องเจ็บ อาเล็กก็ช่วยเจ้าไม่ได้"
เฉินเถียนเถียนพยักหน้า แล้วถามอีกว่า "อาเล็ก ให้หนูดูฟอสฟอรัสขาวหน้าตาเป็นอย่างไรได้ไหม?"
"ตอนนี้ยังไม่ได้ พรุ่งนี้ตอนกลางคืน อาเล็กจะให้เจ้าดู"
เฉินสืออันหัวเราะเบา ๆ "เถียนเถียน เจ้าต้องจำไว้ว่า เรื่องฟอสฟอรัสขาว อย่าไปบอกใครเด็ดขาด