หลิวอู่หัวเราะอย่างบ้าคลั่งต่อไป “ข้าสัมผัสได้ว่า ตอนนี้เจ้าโกรธมาก มาเลยสิ หากแน่จริงก็ฆ่าข้าเสีย!”
ทว่าเฉินสืออันกลับไม่ลงมือ ซ้ำยังคลายมือจากลำคอของหลิวอู่ แล้วถอยหลังไปสองก้าว
เย่ซีเฉิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนส่งสายตาให้หลิวอู่อย่างรวดเร็ว
หลิวอู่แสยะยิ้มทันที “หัวหน้ากองเฉิน พี่สะใภ้ของเจ้าหน้าตาไม่เลวเลย รูปร่างก็ได้รับการดูแลอย่างดี เป็นหญิงที่โดดเด่นที่สุดในบรรดาคนที่ข้าเคยย่ำยี... อีกอย่าง หลานสาวของเจ้ายังเด็กนัก...”
เพียะ!
เฉินสืออันตวัดฝ่ามือตบออกไปอีกครั้ง ซัดหลิวอู่กระเด็นไปอีกหน
เสียงโซ่เหล็กกระทบกันดังขึ้น หลิวอู่กระแทกราวเหล็กอีกครั้ง
คราวนี้เขาฟุบอยู่กับพื้นกรง ขยับลุกไม่ไหวแล้ว ทว่ายังจ้องเฉินสืออันพร้อมรอยยิ้มทั่วใบหน้า “หัวหน้ากองเฉิน หากจะลงมือก็ฆ่าข้าให้ตายไปเลย อย่าทำตัวเหมือนสตรี ตบทีละฉาดราวกับเกาข้าให้คัน”
เย่ซีเฉิงชักดาบเย็นเยียบที่เอวออกมา แล้วก้าวฉับไวเข้าไปหมายปลิดชีวิตหลิวอู่
แต่เฉินสืออันพลันขยับกายวูบหนึ่ง มาขวางหน้าเย่ซีเฉิงไว้
“หัวหน้ากองเฉิน ท่านหมายความว่าอย่างไร?”
เย่ซีเฉิงเผยสีหน้าฉงน “เดนชั่วเช่นนี้ นอกจากทำเรื่องเลวทรามมานับไม่ถ้วน ยังพูดจาหยาบคายไม่หยุด สมควรฆ่าเสียให้สิ้นเรื่อง!”
สีหน้าเฉินสืออันฉายแววดุร้าย “ฆ่ามันด้วยดาบเดียว ช่างเป็นการตายที่สบายเกินไป”
กล่าวจบ เขาหันไปมองผู้คุมคุก เอ่ยเสียงเย็นเยียบ “รักษาแผลของมันให้หาย ข้าจะให้มันลิ้มรสความเจ็บปวดนับหมื่น ก่อนจะปล่อยให้มันตาย