เฉินสืออันพยักหน้า “ทันทีที่ข้ากลับมา ก็ได้ยินข่าวลือไปทั่วถนน ว่ากันว่าจางชิงเฟิงแห่งเมืองเจิ้นหวงตายด้วยน้ำมือฮวงเตา”
เที่ยวนิวพยักหน้า “ไม่ใช่แค่ข่าวลือ เรื่องนี้เป็นความจริง
ข้ายืนยันแล้ว จางชิงเฟิงตายจริง
ยิ่งกว่านั้น ยังหาร่างไม่พบ เหลือไว้เพียงเสื้อผ้าชุดหนึ่ง”
เฉินสืออันยิ้มบาง “นับเป็นข่าวดีจริง ๆ พอดีจะได้สยบความโอหังของเมืองเจิ้นหวงเสียบ้าง”
เที่ยวนิวหัวเราะตอบ “ฮวงเตาบังเอิญช่วยพวกเราไว้มากทีเดียว”
กล่าวถึงตรงนี้ เขาก็ส่ายหน้าอีกครั้ง “ฮวงเตาสามารถสังหารจางชิงเฟิง ผู้มีพลังขั้นสี่ได้ ฝีมือแข็งแกร่งจนน่าเหลือเชื่อ
แต่ที่ข้าสงสัยก็คือ ฆ่าคนแล้วเหตุใดถึงยังลงมือกับศพอีก
ตอนสังหารลู่เฉินหยาง เขาเหลือไว้เพียงศีรษะ ส่วนร่างหายไปไหนก็ไม่รู้
คราวนี้สังหารจางชิงเฟิง กลับไม่เหลือแม้แต่ศีรษะ
คนผู้นี้ดูจะมีรสนิยมประหลาดต่อศพ หรือข่าวลือข้างนอกจะเป็นความจริง ฮวงเตามีหัวเป็นหมาป่า ร่างเป็นมนุษย์ เป็นครึ่งปีศาจ ชอบกินศพ?”
เฉินสืออันเบ้ปาก “เสียแรงที่เจ้าทำงานข่าวกรอง เรื่องไร้สาระข้างนอกเช่นนั้นก็ยังเชื่อ”
เที่ยวนิวหัวเราะแหะ ๆ “ข้าก็อยากใช้หลักฐานพูดเหมือนกัน แต่ฮวงเตามีที่มาลึกลับ ทั้งยังยากจะคาดเดาร่องรอย ตอนนี้ข้ายังสืบหาเบาะแสของเขาไม่ได้แม้แต่น้อย”
เฉินสืออันเหลือบตาขึ้นเล็กน้อย “เขาสังหารผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสี่ได้ ฝีมือเช่นนี้ ในเขตของเราก็เดินกร่างได้ทั่วแล้ว
ดูจากตอนนี้ เขาสังหารเจิ้งชิงส่วงกับลู่เฉินหยาง น่าจะมีเหตุผลบางอย่างที่พวกเราไม่รู้ ไม่ได้มุ่งเป้ามาที่ค่ายเฟิงฉี่