บทที่ 154 ตราผนึกปีศาจ
ทันทีที่ชิวส่วงเอ่ยปาก ก็มีคนส่งเสียงโห่ร้องตามขึ้นมาทันที ทั้งด่าทอเฉินสืออันและตะโกนไล่ให้เขาลงจากเวทีประลอง
เฉินสืออันทำเป็นไม่ได้ยินเสียงเหล่านั้น ยังคงเร่งเร้าร่างกายให้เคลื่อนไหว หลบหลีกการไล่โจมตีของกู้ชิงเหยา
ระหว่างไล่ตาม กู้ชิงเหยาก็เอ่ยถ้อยคำเย้ยหยันไม่ขาดปาก
ทว่าเฉินสืออันยังคงยิ้มแย้ม ไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย
แต่แล้วกรรมการชุดเหลืองก็เอ่ยขึ้นว่า “หมายเลข 183 หากเจ้ายังเอาแต่หลบหนี การประลองครั้งนี้ข้าจะตัดสินให้เจ้าเป็นฝ่ายแพ้!”
ชิวส่วงหัวเราะเสียงดัง ก่อนตะโกนว่า “ชิงเหยา เจ้าเด็กนี่หลบต่อไปไม่ได้แล้ว
จับเขาลงมาได้เลย อย่าได้ออมมือ ทางที่ดีทำให้เขาพิการไปเสีย!”
กู้ชิงเหยายิ้มออกมา พลังหยวนในร่างพลันโคจรเต็มกำลัง หลั่งไหลไปยังแขนทั้งสองข้าง
ชั่วพริบตา แสงสีทองบนแขนทั้งสองของนางก็สว่างเจิดจ้าขึ้นจนแสบตา
การแสดงออกของเฉินสืออันในวันนี้ทำให้นางต้องมองเขาใหม่ และตระหนักได้ว่าเขาคือภัยใหญ่หลวง จำต้องกำจัดให้เร็วที่สุด
ขณะเดียวกัน เฉินสืออันยังกระตุ้นโทสะของนางขึ้นมา นางจึงตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะฉวยโอกาสนี้กำจัดเขาเสีย เพื่อขจัดภัยในภายหน้า
เมื่อเฉียนซานเสวี่ยกับเซียงหลีเห็นเหตุการณ์บนเวทีประลอง สีหน้าก็เผยความกังวล
“ไม่ได้การ กู้ชิงเหยาต้องลงมือเอาชีวิตแน่ ต้องให้สืออันยอมแพ้แล้วลงจากเวทีเดี๋ยวนี้” เฉียนซานเสวี่ยอดรนทนไม่ไหว ลุกขึ้นเตรียมส่งสัญญาณให้เฉินสืออันยอมแพ้
ในจังหวะนั้นเอง กู้ชิงเหยาซึ่งกำลังเหวี่ยงหมัดใส่เฉินสืออัน จู่ ๆ ร่างก็ชะงักค้างอย่างไม่ทราบสาเหตุ ยืนนิ่งงันอยู่กับที่