"พี่สะใภ้ ท่านเข้าใจผิดแล้ว คุณเฉิงนั้นเพียบพร้อม ข้าไม่ได้รังเกียจนาง"
เฉินสืออันส่ายหน้าไม่หยุด "ท่านก็เป็นผู้ผ่านประสบการณ์มาแล้ว ย่อมรู้ดีว่าเรื่องความรักนั้นบังคับกันไม่ได้"
ซูฉิงโหรวเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วถามเสียงเบา "เจ้าชอบแบบฟางหรูอวี้ที่ผอมเพรียวหรือ?"
เฉินสืออันส่ายหน้าอีก "พี่สะใภ้ ข้าเคยบอกท่านแล้วว่าตอนนี้ข้ายังไม่อยากคิดเรื่องความรัก ข้าต้องทำงานใหญ่ก่อน"
ซูฉิงโหรวว่า "ปีนี้เจ้าอายุสิบแปดแล้ว การแต่งงานมีลูกสืบสกุลตระกูลเฉินต่างหากที่เป็นงานใหญ่ที่สุดของเจ้า
เจ้าไม่ชอบเฉียวกู ไม่เป็นไร พี่สะใภ้ยังหาคนอื่นให้เจ้าได้อีก
บวกกับเงินสิบตำลึงที่ป้อมปราการให้เป็นรางวัลแก่เถียนเถียน ตอนนี้เงินในมือข้าใกล้จะสามสิบตำลึงแล้ว
อีกอย่าง ซอสพริกก็ขายดีทุกวัน
เรื่องเงิน เจ้าไม่ต้องกังวล พอสำหรับเจ้าแต่งเมียและปรับปรุงบ้านของเราใหม่ทั้งหลัง
เจ้าบอกพี่สะใภ้ตามตรงเถอะ เจ้าชอบผู้หญิงแบบไหนกันแน่?"
เฉินสืออันเห็นว่าจะห้ามปรามไม่ได้ ก็คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วยิ้ม "พี่สะใภ้ ข้าจะบอกตามตรง ท่านไม่ต้องเป็นห่วงข้าหรอก ข้ามีคนที่ชอบอยู่แล้ว"
ซูฉิงโหรวกระพริบตา "นางเป็นใคร? เป็นฟางหรูอวี้หรือ?"
เฉินสืออันส่ายหน้า "พวกเราพึ่งเริ่มต้นกัน ยังไม่บอกดีกว่าว่าเป็นใคร รอจังหวะสุกงอมเมื่อไร ข้าจะพานางมาให้ท่านเห็นเอง"
"จริงหรือ?"
ซูฉิงโหรวสีหน้าแปลกใจ แอบโล่งอก
"แน่นอนอยู่แล้ว"
เฉินสืออันเหลือบมองไปที่ลานบ้าน "พี่สะใภ้ ท่านรีบคิดหนทางรับมือคุณเฉิงจากร้านขายซาลาเปาเถิด"
ซูฉิงโหรวยิ้ม "ไม่ต้องรับมือหรอก วันนี้เฉียวกูมาซื้อซอสพริกเท่านั้น"
"........." เฉินสืออัน
.......................
เฉิงเฉียวกูมาซื้อซอสพริกจริง แต่หลังจากจ่ายเงินและรับซอสพริกแล้ว นางก็ไม่รีบร้อนจากไป
นางนั่งคุยกับซูฉิงโหรวที่โต๊ะหินอีกพักใหญ่ แอบชำเลืองมองห้องของเฉินสืออันเป็นระยะ พอเห็นเฉินสืออันไม่ยอมออกมานาน ก็ทำหน้าผิดหวังแล้วจากไป
"พี่สะใภ้ ข้ามีเรื่องจะปรึกษา" เฉินสืออันรอจนเฉิงเฉียวกูไปแล้ว จึงออกมาที่ลานบ้าน
"อาเล็ก ข้าว่าเฉียวกูนางสนใจเจ้าจริงๆ นะ" ซูฉิงโหรวยิ้มหยอก