ลู่เฉินหยางโบกมือใหญ่ "เจ้าทำให้เขาบาดเจ็บได้ ก็เป็นความสามารถของเจ้า เรื่องระหว่างพวกเจ้า ต่างก็แล้วแต่ความสามารถของตนเอง"
ได้ยินดังนั้น เฉินสืออันในใจเบิกบานสุดขีด แต่ใบหน้ากลับเคร่งขรึมพูดว่า "ท่านอาจารย์ใหญ่ลู่โปรดวางใจ ข้าจะพยายามหลอกลวงฟูชิงหยาง และจะลดการปะทะกับซ่งอวี้หมิงให้มากที่สุด อดทนได้ก็จะอดทน"
ลู่เฉินหยางตบไหล่เฉินสืออันอีกครั้ง "หัวหน้าหมู่เฉินมีความคิดเช่นนี้ ท่านเจ้าเมืองและผู้ดูแลซ่งต้องยินดีเป็นแน่"
.............
เฉินสืออันเพิ่งจากไป ก็มีบุรุษวัยกลางคนรูปร่างผอมบางปรากฏตัวในห้องหนังสือ
"ไอ้เด็กหนุ่มที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ลูกข้าเป็นขั้นหลังฟ้าระดับแปด กลับกล้าพูดจาโอหังว่าทำให้ลูกข้าบาดเจ็บ!
เฉินสืออันก็เป็นเพียงเด็กหนุ่มที่หยิ่งยะโส ให้แสงแดดหน่อยก็สดใส ไม่คู่ควรให้ท่านเจ้าเมืองให้ความสำคัญถึงเพียงนี้"
ผู้นี้กลับเป็นบิดาของซ่งอวี้หมิง ผู้ดูแลฝ่ายในของจวนประจำค่ายเฟิงฉี่ ซ่งหยวน
ลู่เฉินหยางยิ้มบางๆ "ผู้ดูแลซ่งไม่ต้องโกรธ ข้าพูดไว้ชัดเจนแล้วไม่ใช่หรือ อวี้หมิงยังสามารถลงมือกับเฉินสืออันได้ต่อไป
หากเฉินสืออันแม้แต่ด่านของอวี้หมิงก็ผ่านไม่ได้ ท่านเจ้าเมืองก็จะเห็นความจริงแท้ของเฉินสืออัน และจะเลือกสิ่งที่ถูกต้องเอง"
ซ่งหยวนสีหน้าไม่พอใจ "โอสถชำระไขกระดูกสามเม็ดให้เฉินสืออัน เช่นนี้ช่างเสียของเหลือเกิน หากให้อวี้หมิง อวี้หมิงจะมีความมั่นใจมากขึ้นในการเป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นเข้าขั้น"
ลู่เฉินหยางรอยยิ้มไม่จางหาย "ท่านเจ้าเมืองให้อวี้หมิงหกเม็ดไม่ใช่หรือ?"
ซ่งหยวนเสริม "หากเพิ่มอีกสามเม็ด ก็จะดียิ่งขึ้น"
ลู่เฉินหยางหัวเราะ "ผู้ดูแลซ่ง ด้วยทรัพย์สินและความสามารถของท่าน อยากได้โอสถชำระไขกระดูกสามเม็ด คงไม่ยากเกินไปกระมัง?"
ซ่งหยวนส่งเสียงเย็น "หากได้รับของประทานจากท่านเจ้าเมือง จะต้องเสียเงินทองมากมายไปทำไม?
โอสถเหล่านี้เดิมทีเป็นของอวี้หมิง ทั้งหมดเพราะเฉินสืออันไอ้เด็กหนุ่มน่ารังเกียจมาขวาง ทำให้เรื่องดีๆ ของลูกข้าพัง"
ลู่เฉินหยางขมวดคิ้วเล็กน้อย "ผู้ดูแลซ่ง เฉินสืออันเป็นคนที่ท่านเจ้าเมืองระบุให้อบรมและดึงดูด เจ้าอย่าได้บุ่มบ่ามเป็นอันขาด