ในห้องจัดเลี้ยง กู้เสวียนกับคนอื่น ๆ เห็นฉู่อีอีเดินออกไปแล้ว จึงคิดจะกลับเหมือนกัน
จู่ ๆ นักข่าวคนหนึ่งด้านล่างเวทีก็ส่งเสียงขึ้นว่า “ตอนเริ่มงานแถลงข่าว พวกคุณสาบานไว้แล้วว่าทุกอย่างที่พูดตอนนั้นเป็นความจริง พวกคุณไม่ได้ทำร้ายฉู่อีอี แต่เป็นฉู่อีอีที่คอยทำร้ายและเล่นงานพวกคุณ ถ้าพวกคุณโกหกก็ต้องคุกเข่าตบปากตัวเอง”
“ตอนนี้พิสูจน์แล้วว่าพวกคุณโกหกกันหมด แบบนี้ควรทำตามคำสาบานได้แล้วหรือยัง?”
นักข่าวคนอื่น ๆ พากันสนับสนุน
“เกือบลืมไปแล้ว ดีที่มีคนจำได้”
“รีบตบเลย อย่าทำให้ทุกคนเสียเวลา!”
“ชื่อเสียงพวกคุณก็แย่อยู่แล้ว คงไม่อยากเพิ่มฉายาคนไร้สัจจะเข้าไปอีกหรอกนะ?”
คนบนเวที “……”
เดิมทีบางคนยังคิดจะเบี้ยว แต่พวกนักข่าวปิดทางหนีไว้หมดแล้ว ต่อให้คิดจะบิดพลิ้วก็ทำไม่ได้
กู้เสวียนคุกเข่าอยู่กับพื้นตั้งแต่แรก เขายกมือขึ้นตบหน้าตัวเองทันที
เพียะ เพียะ เพียะ เพียะ เพียะ เพียะ เพียะ เพียะ เพียะ เพียะ!
ตบสิบครั้งอย่างแรงจนหน้าบวม
พอเห็นแบบนั้น คนที่เหลือก็ทำได้เพียงคุกเข่าลงอย่างอับอาย แล้วตบหน้าตัวเองตาม
หลังจากพวกเขาตบเสร็จ ผู้กำกับจึงพูดอย่างเสแสร้งว่า “อ้าว นั่นแค่ล้อเล่นเอง ทำไมพวกคุณเอาจริงเอาจังขนาดนี้ล่ะ?”
“เอาละ งานพบปะนักข่าววันนี้จบแล้ว ทุกคนกลับบ้านกันได้!”
ผู้กำกับให้พนักงานนำโทรศัพท์มือถือของทุกคนไปคืนให้ แถมยังแจกแบตเตอรี่สำรองให้คนละเครื่องด้วย
กู้เสวียนลุกขึ้นจากพื้น เดินออกไปอย่างใจลอย
นักข่าวด้านล่างเวทีกรูกันเข้ามา ยังอยากสัมภาษณ์พวกเขาอีก
ถึงความนิยมของพวกเขาจะสู้ฉู่อีอีไม่ได้ แต่ตอนนี้ทุกคนก็เป็นประเด็นร้อน เรียกยอดเข้าชมได้ไม่น้อยเหมือนกัน
ทั้งห้าคนถูกล้อมไว้จนขยับไปไหนไม่ได้
แม้พวกเขาจะไม่ตอบคำถาม นักข่าวก็ยังล้อมไม่ยอมปล่อย
สุดท้ายผู้กำกับต้องเรียกพนักงานมาช่วยเปิดทาง พวกเขาถึงออกจากโรงแรมได้
กู้เสวียนเดินนำไปอย่างรวดเร็ว กู้หมิงจูวิ่งเหยาะ ๆ ตามหลัง
“พี่สาม รอฉันด้วย พี่บอกว่าจะปกป้องฉันไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงทิ้งฉันไว้แล้วเดินไปคนเดียวล่ะ…” กู้หมิงจูถามทั้งเสียงสะอื้น