[เชี่ย โฮลี่มาเธอร์ออร่าจัดเกินไปแล้ว ฉันจะตาบอดเพราะแสงแยงตาอยู่แล้ว! ไปมีโฮลี่มาเธอร์เยอะขนาดนี้มาจากไหนกัน?]
[ขำจะตาย ความผิดที่กู้เสวียนทำมันเป็นเรื่องเล็กน้อยนิดเดียวตรงไหน? นั่นมันถึงขั้นต้องติดคุกแล้ว ยังจะเรียกว่าเรื่องเล็กอีกเหรอ?]
[ตอบแทนความแค้นด้วยคุณธรรม แล้วใครจะตอบแทนคุณธรรมล่ะ?]
[ฉู่อีอีให้โอกาสกู้เสวียนแล้ว เธอไม่ถือโทษเรื่องเก่า แถมยังช่วยชีวิตเขา แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือการเล่นงานและดูถูกหนักกว่าเดิม เธอไม่จำเป็นต้องให้โอกาสกู้เสวียนอีก!]
[พวกแม่พระนี่ไม่ได้ฟังที่นักข่าวพูดเมื่อกี้เลยสินะ ถ้ากู้เสวียนเป็นคนซื่อตรงและจิตใจดีจริง ต่อให้กู้หมิงจูยุแยงยังไง เขาก็ไม่มีทางทำเรื่องเลวร้ายกับฉู่อีอีได้ แค่คำพูดของคนอื่นคำเดียวก็ทำให้เขาคิดจะฆ่าฉู่อีอี นั่นพิสูจน์แล้วว่าตัวเขาเองก็ไม่ใช่คนดี]
[ใช่เลย คนปกติที่ไหนจะฆ่าคนเพียงเพราะมีคนอื่นบอกให้ฆ่า? ต่อให้พ่อแท้ ๆ สั่งให้ฆ่าคน คนปกติก็ไม่ทำหรอกมั้ง?]
ในห้องถ่ายทอดสด ผู้ชมเถียงกันไม่หยุด
ณ สถานที่จัดงาน
กู้เสวียนมองฉู่อีอีอย่างจริงใจ สีหน้าเต็มไปด้วยความสำนึกผิด ก่อนกล่าวว่า “อีอี ฉันขอโทษเธอจริง ๆ เรื่องที่ฉันทำให้เธอเจ็บปวด ต่อไปฉันจะชดเชยให้ เธอให้อภัยฉัน แล้วให้โอกาสฉันชดเชยได้ไหม?”
ทุกคนในงานต่างมองไปทางฉู่อีอี
ฉู่อีอีมองกู้เสวียนอย่างเย็นชา “ทำผิดก็ไปติดคุก มาขอฉันทำไม?”
“อีกอย่าง ฉันไม่เกี่ยวข้องกับตระกูลกู้มานานแล้ว พูดจาระวังหน่อย อย่ามาทำให้ฉันขยะแขยง”
กู้เสวียนชะงักไปทั้งตัว แววตาค่อย ๆ หม่นแสงลง ราวกับวิญญาณถูกกระชากออกจากร่าง ทั้งคนดูหมดอาลัยตายอยาก
“อีอี ฉัน...”
เขายังอยากพูดอะไรต่อ แต่พอประสานสายตาเย็นชาไร้เยื่อใยของฉู่อีอี คำพูดทั้งหมดก็จุกอยู่ในลำคอ เอ่ยออกมาไม่ได้แม้แต่คำเดียว
หลังตัดสินเรื่องกู้หมิงจูและกู้เสวียนแล้ว นักข่าวก็หันไปเล่นงานจางเจียเจีย ฉินซิ่วหาน และต้วนเจียง
“จางเจียเจีย ฉู่อีอีเคยแบ่งอาหารให้คุณ ตอนนั้นเธอให้อาหารคุณก็เหมือนยื่นมือช่วยในยามลำบาก แล้วทำไมหลังจากนั้นคุณถึงหักหลังฉู่อีอี บิดเบือนข้อเท็จจริงต่อหน้ากล้องและจงใจใส่ร้ายเธอล่ะ? ถ้าใส่ร้ายสำเร็จ คุณรู้ไหมว่าฉู่อีอีจะต้องเจอกับอะไร?”