ไม่กี่นาทีต่อมา
กู้หมิงจูก้มตาลงเล็กน้อย ซ่อนความรังเกียจไว้ในแววตา
ตอนที่คนตระกูลกู้เพิ่งรู้ว่าเธอไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของตระกูล เธอบังเอิญได้ยินกู้เจี้ยนกัวกับหลี่อวี้คุยกันว่า พอลูกสาวแท้ ๆ กลับมาแล้ว จะให้เธอย้ายออกไปอยู่ข้างนอกชั่วคราว เพื่อไม่ให้ลูกสาวแท้ ๆ รู้สึกไม่สบายใจ
พวกเขายังคิดจะส่งแม่แท้ ๆ ของเธอเข้าคุกอีกด้วย
ตอนนั้นเธอรู้สึกไม่สบายใจมาก กลัวว่าหลังจากย้ายออกไปแล้ว คนตระกูลกู้จะค่อย ๆ เมินเธอ และสุดท้ายก็ไล่เธอออกจากบ้าน
เธอจึงพยายามเอาอกเอาใจพวกเขาไม่หยุด เพื่อจะได้อยู่ต่อ แต่กู้เจี้ยนกัวยังเริ่มให้คนช่วยหาบ้านข้างนอกให้เธออยู่ดี
เธอไม่เต็มใจจะจากไป
เธอทำได้แค่เอาอกเอาใจกู้เจี้ยนกัว...
เธอไม่อยากออกจากตระกูลกู้ ไม่อยากสูญเสียความมั่งคั่งและชีวิตที่ทุกคนคอยเอาอกเอาใจ และยังอยากสืบทอดทรัพย์สินของตระกูลกู้ด้วย
เพราะฉะนั้น เธอจำเป็นต้องทำแบบนี้ และทำได้แค่นี้เท่านั้น!
ไม่อย่างนั้นเธอไม่มีทางสู้ลูกสาวแท้ ๆ ของพวกเขาได้
เมื่อมีกู้เจี้ยนกัวซึ่งเป็นหัวหน้าครอบครัวคอยสนับสนุนและปกป้องเธออย่างไม่มีเงื่อนไข เธอถึงจะยืนหยัดในตระกูลกู้ได้
“หมิงจู ไม่ต้องกังวลนะ ฉันจะไม่ปล่อยให้พวกเขาทำร้ายเธอ และจะไม่ปล่อยให้พวกเขาไล่เธอไปด้วย” กู้เจี้ยนกัวพูดอย่างจริงจัง
กู้หมิงจูพูดเสียงแผ่วว่า “ถ้าแม่กับพี่ชายไม่ยอมยกโทษให้ฉัน แล้วบังคับให้คุณไล่ฉันไปล่ะ...”
กู้เจี้ยนกัวหัวเราะเย็นชาแล้วพูดว่า “บ้านนี้ฉันเป็นคนตัดสินใจ ถ้าพวกเขาไม่ฟังฉัน แล้วยังรับเธอไม่ได้อีก ฉันก็จะให้พวกเขาย้ายออกไป!”
กู้หมิงจูวางใจลงได้เสียที
เธอเอนศีรษะซบไหล่กู้เจี้ยนกัว พูดอย่างน้อยใจว่า “พ่อ ทั้งหมดเป็นเพราะฉู่อีอีทำให้หนูเป็นแบบนี้ ต่อไปหนูไม่กล้าออกจากบ้านแล้ว พ่อต้องช่วยหนูแก้แค้นนะ...”
แววตากู้เจี้ยนกัวฉายความโหดเหี้ยมวูบหนึ่ง เขากัดฟันพูดว่า “ต่อให้เธอไม่ได้ทำร้ายลูก ฉันก็ไม่ปล่อยเธอไปอยู่ดี!”
“เธอขายหุ้นบริษัท 30 เปอร์เซ็นต์ให้ฟู่ยวี้ ตอนนี้ภายในบริษัทวุ่นวายไปหมด แถมยังหลอกเอาเงินฉันไปตั้งเยอะ แล้วยังลงมือทำร้ายฉันอีก ความแค้นนี้ก่อขึ้นตั้งนานแล้ว!”