“ให้ฉันเหรอ?” แววสังหารในดวงตาฉู่อีอีจางลง แต่สายตายังคงเย็นชา
ราชาวานรเกาหัวแกรก ๆ
จากนั้นก็เลื่อนกระต่ายป่ามาตรงหน้าฉู่อีอีอีกนิด
เห็นได้ชัดว่ากระต่ายป่าตัวนี้ตั้งใจเอามาให้เธอจริง ๆ
ฉู่อีอีมองราชาวานรด้วยแววตาซับซ้อน
ดูท่าจะถูกอัดจนยอมแพ้แล้วสินะ
เธอยิ้มบาง ๆ ก้มลงเก็บกระต่ายป่าบนพื้น แล้วผิวปากอย่างอารมณ์ดี
“ฉันรับกระต่ายป่าไว้แล้ว เรื่องที่พวกแกมาหาเรื่องฉันถือว่าหายกัน ต่อไปอย่าคิดลอบโจมตีฉันอีก ครั้งหน้าฉันไม่ออมมือแน่”
ฉู่อีอีทิ้งคำเตือนไว้ ก่อนถือกระต่ายป่าเดินกลับไป
[ฉันตาฝาดไปหรือเปล่า นี่มันเหตุการณ์หาดูยากชัด ๆ ราชาวานรเอาอาหารมาให้พี่อีเหรอ? เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?]
[เห็น ๆ อยู่ว่าราชาวานรถูกอัดจนยอมแพ้ เลยมาขอโทษพี่อี ขอให้ปล่อยมันไปน่ะสิ!]
[พี่อีสุดยอดจริง ๆ ถึงกับจัดการฝูงลิงป่าให้เชื่องได้ขนาดนี้!]
[ฉันว่านะ พี่อีต้องออมมือแน่ ๆ ดูสิ ทุกครั้งที่จับราชาวานรเธอก็ทำได้ง่ายดาย ต่อให้ลิงปีนขึ้นต้นไม้ เธอก็จับมันได้อย่างสบาย ๆ ราวกับเดินบนพื้นราบ พี่อีฝึกฝนฝีมือแบบนี้มายังไงกันนะ?]
[พี่อีคงลำบากมาเยอะ ต้องออกไปใช้ชีวิตกลางป่าบ่อย ๆ ถึงได้ชำนาญขนาดนี้ สงสารพี่อีจัง]
[ราชาวานรเอาอาหารมาให้พี่อี หรือว่ามันมองเธอเป็นราชาวานรตัวใหม่แล้ว?]
[ฉันว่าก็มีโอกาสนะ...]
[ฮ่า ๆ ๆ ยินดีด้วยนะพี่อี ได้ตำแหน่งราชาวานรไปครอง!]
[ยินดีด้วยพี่อี มีลูกน้องเป็นลิงทั้งฝูงแล้ว!]
[ยินดีด้วยพี่อี ได้เป็นหัวหน้าฝูงลิงแล้ว!]
ฉู่อีอีกลับมาถึงริมแม่น้ำ ก็เห็นกลุ่มของกู้หมิงจูอีกครั้ง
เธอสังเกตเห็นว่าตรงหน้าพวกเขามีกระต่ายอยู่สองตัว
กระต่ายสองตัวนั้นบาดเจ็บ แต่ยังไม่ตาย
ดูจากสีขนแล้วน่าจะเป็นกระต่ายป่า ไม่ใช่พวกที่รายการปล่อยไว้
ฉู่อีอีแปลกใจอยู่บ้าง
ไม่คิดเลยว่าพวกเขาจะจับกระต่ายได้ ดูท่าจะไม่ได้ไร้ประโยชน์ไปเสียหมด
ฉู่อีอีเหลือบมองครู่เดียวก็เบนสายตากลับมา เธอพากระต่ายของตัวเองเดินไปริมแม่น้ำ ล้วงมีดพับจากเอว แล้วลงมือผ่าท้องกับถลกหนังกระต่ายอย่างคล่องแคล่ว
ภาพเลือดสาดทำให้อีกห้าคนขมวดคิ้วพร้อมกัน