กู้เสวียนถามด้วยสีหน้าฉงน “เธอเป็นคนทายาให้ฉันเหรอ?”
“แต่เธอไม่เคยเรียนรู้อะไรเกี่ยวกับการแพทย์มาก่อนเลย แล้วรู้จักสมุนไพรได้ยังไง? แถมยังหาเจอในป่า แล้วเอามาทายาให้ฉันอีก?”
กู้หมิงจูน้ำตาคลอด้วยความน้อยใจ “พี่สงสัยว่าฉันโกหกเหรอ? แล้วพี่คิดว่านอกจากฉัน ยังจะมีใครมาช่วยพี่ได้อีก?”
“ฉู่อีอีเกลียดพวกเราเข้ากระดูกดำ อยากให้พวกเราตายกันให้หมด เธอไม่มีทางช่วยพี่แน่นอน!”
“จางเจียเจีย ต้วนเจียง แล้วก็ฉินซิ่วหานต่างก็ไม่ชอบพวกเรา แถมพวกเขายังไม่รู้เรื่องการแพทย์ จะช่วยพี่ได้ยังไง?”
“ที่นี่มีแค่ฉันที่ห่วงความปลอดภัยของพี่จากใจจริง ไม่มีใครสนใจหรอกว่าพี่จะเป็นจะตาย”
“ถ้าไม่ใช่ฉัน ก็ไม่มีใครลงมือช่วยพี่ และไม่มีใครมีความสามารถพอจะช่วยพี่ได้ด้วย!”
เห็นเธอน้อยใจ กู้เสวียนก็รีบอ่อนเสียงลง เอ่ยอย่างรู้สึกผิด “หมิงจู ขอโทษนะ พี่ไม่ควรสงสัยเธอ พี่แค่แปลกใจ เพราะก่อนหน้านี้เธอไม่เคยรู้เรื่องการแพทย์เลย จู่ ๆ ก็เก่งขึ้นมา รู้จักสมุนไพรในป่า แถมยังกล้าออกไปหาสมุนไพรให้พี่กลางดึก”
“หมิงจู อย่าโกรธเลย พี่ผิดไปแล้ว พี่ขอโทษนะ”
กู้เสวียนกอดกู้หมิงจูไว้ แล้วลูบหลังเธอเบา ๆ อย่างอ่อนโยนและทะนุถนอม ราวกับกำลังปลอบเด็ก
กู้หมิงจูกล่าวเสียงสะอื้น “เมื่อก่อนฉันไม่รู้เรื่องการแพทย์จริง ๆ แต่พอรู้ว่ารายการนี้จะพาพวกเราไปผจญภัยในป่า ฉันก็กลัวว่าจะเจออันตราย เลยแอบไปเรียนรู้ความรู้พื้นฐานเรื่องการเอาชีวิตรอดในป่ามาบ้าง”
“ในนั้นมีวิธีปฐมพยาบาลเวลาได้รับบาดเจ็บในป่าด้วย ฉันถึงได้รู้จักสมุนไพรที่ใช้รักษาแผลจากบทเรียนพวกนั้น”
“โชคดีที่ฉันแอบเตรียมตัวไว้ ไม่อย่างนั้นพี่คงตายอยู่ที่นี่แล้ว”
กู้เสวียนซาบซึ้งใจจนแทบพูดไม่ออก “หมิงจูของพี่โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว เก่งขนาดนี้เลย ชีวิตพี่ครั้งนี้เธอช่วยไว้ ต่อไปพี่จะตอบแทนเธอให้ดีแน่นอน”
“ฮิ ๆ” กู้หมิงจูหัวเราะทั้งน้ำตา “พี่อย่าทำเหมือนเป็นคนอื่นเลย เราเป็นครอบครัวเดียวกัน ฉันช่วยพี่ก็เป็นเรื่องที่ควรอยู่แล้ว ขอแค่พี่ยังจำความดีของฉันได้ อย่าห่างเหินกับฉันเพราะฉู่อีอียุแยง ฉันก็พอใจแล้ว”
กู้เสวียนบอกว่า “เธอจะเป็นน้องสาวที่พี่รักที่สุดตลอดไป ฉู่อีอีไม่มีวันมาแทนที่เธอได้”