ฉู่อีอีไม่รู้ว่าพวกเขาเกิดอะไรขึ้น และก็ไม่สนใจด้วย เธอหิ้วกระต่ายไปจัดการที่ริมแม่น้ำ
กู้หมิงจูหยิบก้อนหินขึ้นมาก้อนหนึ่ง แล้วขว้างใส่ฉู่อีอีอย่างแรง
ฉู่อีอีหลบได้อย่างว่องไว
แต่ก้อนหินตกลงในน้ำ แรงกระเซ็นพุ่งมาโดนตัวเธอ
ฉู่อีอีไม่ใช่คนที่จะยอมเสียเปรียบใครอยู่แล้ว
เธอจึงหยิบก้อนหินขึ้นมา ขว้างสวนกลับไปหากู้หมิงจูทันที
“อ๊า...!”
ก้อนหินกระแทกเข้าที่ข้อมือของกู้หมิงจู ความเจ็บแปลบแล่นไปถึงหัวใจ จนใบหน้าบวมเป่งของเธอบิดเบี้ยว
เธอจ้องฉู่อีอีอย่างเดือดดาล ก่อนตะโกนเสียงแหลมว่า “ฉู่อีอี เธอกล้าขว้างหินใส่ฉันเหรอ? เธอนี่มันชั่วร้ายจริง ๆ! เธอจะต้องตายไม่ดีแน่!”
ฉู่อีอีหัวเราะเยาะ “เธอเป็นคนลงมือก่อนเอง พอหาเรื่องคนอื่นแล้ว ก็ต้องเตรียมใจรับการโต้กลับไว้ด้วย”
กู้หมิงจูพูดอย่างโมโห “ฉันก็ขว้างไม่โดนเธอไม่ใช่เหรอ? แต่เธอกลับขว้างใส่มือฉัน ตอนนี้มือฉันเจ็บจนขยับไม่ได้แล้ว!”
ฉู่อีอีกล่าว “ที่เธอขว้างไม่โดนฉันก็เพราะฉันหลบต่างหาก ตอนแรกเธอก็ตั้งใจขว้างใส่ตัวฉันอยู่แล้ว ส่วนที่เธอหลบไม่ทันก็เพราะเธอไม่ได้เรื่อง โดนขว้างก็สมควรแล้ว”
กู้หมิงจูโกรธจนตัวสั่น ดวงตาแทบถลนขณะจ้องเธอ “ฉันตั้งใจขว้างใส่เธอ แล้วคิดจะขว้างให้ตายด้วย มีปัญหาอะไร? ใครใช้ให้เธอทำให้พวกเราต้องซวยขนาดนี้!”
“เธอไปหาเรื่องฝูงลิง พวกมันเลยมาล้างแค้นพวกเรา ทั้งข่วนทั้งขว้างของใส่ หัวฉันยังถูกกระชากผมหลุดไปกระจุกหนึ่ง ทั้งหมดนี่เป็นเพราะเธอ!”
คนอื่น ๆ แม้ไม่ได้พูดอะไร แต่สายตาที่มองฉู่อีอีก็ไม่ค่อยเป็นมิตรนัก
ถ้าไม่รู้ว่าเธอสู้เก่งแค่ไหน พวกเขาก็คงกล่าวโทษเธอเหมือนกู้หมิงจู
ฉู่อีอีทำหน้าเหลอหลา
ที่พวกเขาเละเทะกันขนาดนี้ ฝีมือฝูงลิงนั่นเหรอ?
ทำได้ดีมาก!
ฉู่อีอีพูดด้วยสีหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “ใครใช้ให้พวกเธอสู้ลิงไม่ได้ล่ะ? ไร้ประโยชน์ สมควรโดนลิงซ้อมแล้ว”
“เธอ...” กู้หมิงจูโกรธจนอกกระเพื่อมแรง
ฉู่อีอีมองเธออย่างเย็นชา “ถ้ายังพล่ามอีก ฉันจะไปล่อฝูงลิงนั่นมาใหม่”
กู้หมิงจูไม่กล้าพูดอีก
ฝูงลิงพวกนั้นตีคนเจ็บมาก แถมยังรุมกันอีก ชาตินี้เธอไม่อยากเจอลิงอีกแล้ว!
ฉู่อีอีจัดการเนื้อกระต่ายเสร็จ ก็เริ่มเก็บฟืนมาก่อไฟแล้วนำเนื้อไปย่าง