ฉู่อีอีคลานสี่ขาอย่างรวดเร็ว
เดี๋ยวก็คลานตรง เดี๋ยวก็คลานตะแคง
ลิ้นสะบัดไปมาไม่หยุด ปากส่งเสียงหัวเราะประหลาดแบบตัวร้ายโดยเฉพาะ “เจี๊ยก ๆ ๆ”
พวกลิงตกใจจนแทบขวัญหนีดีฝ่อ
แต่สุดท้ายก็ไม่มีตัวไหนหนีพ้นเงื้อมมือของฉู่อีอี
ลิงทุกตัวถูกเธอจับได้โดยไม่มีข้อยกเว้น แล้วก็โดนซ้อมยับจนมึนงง ลุกยืนไม่ไหว
ลิงหลายสิบตัวนอนหมดสภาพเกลื่อนพื้น เป็นภาพที่น่าตื่นตาตื่นใจมาก
ฉู่อีอียืดตัวขึ้น สีหน้ากลับมาเย็นชาและเฉยเมยดังเดิม
“จำไว้ให้ดี เชื่อใจมนุษย์ง่าย ๆ ก็ต้องเจอแบบนี้แหละ!”
พวกลิง: “……” ฮือ ๆ ลิงยืนสองขาน่ากลัวเกินไปแล้ว นึกจะพลิกหน้าก็พลิกทันที
ฉู่อีอีไม่สนใจสายตาแค้นเคืองของพวกมัน หมุนตัวเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงแผ่นหลังสง่างาม
[ขำจะตาย พี่อีตั้งใจให้พวกลิงได้เห็นธาตุแท้อันชั่วร้ายของมนุษย์สินะ ต่อไปจะได้ไม่กล้าเข้าใกล้คน ป้องกันไม่ให้ถูกมนุษย์ใจคิดร้ายทำร้ายเอา]
[ฉันเข้าใจเจตนาของพี่อีนะ แต่ลงมือโหดเกินไปหน่อยแล้ว…]
[อย่าว่าแต่พวกลิงเลย แค่มองผ่านหน้าจอฉันยังกลัว]
[ท่าทางที่พี่อีคลานอยู่บนพื้นเมื่อกี้ เหมือนสัตว์ประหลาดกลายพันธุ์เลย…]
[หัวเราะเหมือนคนโรคจิตเลย…]
[เริ่มสงสัยสภาพจิตใจของพี่อีแล้ว…]
ตอนฉู่อีอีกลับมาถึงริมแม่น้ำ ก็เห็นเรือสำราญของทีมงานรายการเทียบท่าแล้ว
พนักงานของทีมงานรายการกำลังถือกล้องถ่ายตามกู้หมิงจูและคนอื่น ๆ อยู่ด้วย
ส่วนกู้หมิงจูกับพวกกำลังย่างอาหารอยู่บนเตาย่างที่เรียงกันเป็นแถว
กลิ่นไหม้เหม็นคลุ้งไปทั่ว
ฉู่อีอีเดินเข้าไป ก็เห็นอาหารบนเตาถูกย่างจนไหม้เกรียมเป็นชั้นหนา
พอย่างไหม้แล้ว พวกเขาก็ไม่ทำความสะอาด แค่วางวัตถุดิบใหม่ลงไปย่างต่อ
เพราะมีเศษอาหารติดอยู่บนเตา วัตถุดิบใหม่ที่วางลงไปย่างก็เลยติดเศษเหล่านั้นขึ้นมาด้วย
สรุปแล้วเละเทะไปหมด
“อีอี ในที่สุดเธอก็กลับมาแล้ว ทีมงานรายการเอาวัตถุดิบมาให้ คืนนี้เรากินบาร์บีคิวกันเถอะ ก่อนหน้านี้เธอไม่ได้ช่วยเตรียมอะไร งั้นเธอก็รับหน้าที่ย่างแล้วกัน แบบนี้ก็ถือว่าแบ่งงานกันทำ พวกเราจะไม่พูดถึงเรื่องที่เธออู้งานก่อนหน้านี้ก็ได้”