ผู้กำกับพยักหน้า “ได้ ฉันเข้าใจสถานการณ์แล้ว ถ้ากู้เสวียนต้องการแจ้งตำรวจ ทีมงานรายการของเราจะให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่ และส่งคลิปช่วงนี้ของพวกคุณให้ตำรวจ”
ทุกคนต่างถอนหายใจโล่งอก ยังดีที่ผู้กำกับไม่ได้ถามต่อ
ถ้าถามต่ออีก พวกเขาคงทนมโนธรรมตัวเองไม่ไหว
ผู้กำกับจบหัวข้อนั้นลง แต่ก็เริ่มถามเรื่องอื่นต่อ
ผู้กำกับถามอีกว่า “สองสามวันนี้พวกคุณเป็นยังไงบ้าง?”
กู้หมิงจูตาแดงก่ำขึ้นมาทันที เธอพูดอย่างน้อยใจว่า “พวกเราถูกฉู่อีอีรังแกมาตลอด หาอาหารได้ก็ถูกเธอแย่งไปหมด เธอยังบังคับให้พวกเรามองเธอกินด้วย หกวันที่ผ่านมาเหมือนพวกเราอยู่ในนรกเลย แย่มากจริง ๆ ค่ะ”
คนอื่น ๆ พากันพยักหน้าเห็นด้วย
ผู้กำกับส่ายหน้า สีหน้าตกตะลึง “ไม่คิดเลยว่าฉู่อีอีจะเป็นคนแบบนี้ ร้ายกาจเกินไปแล้ว!”
กู้หมิงจูกัดริมฝีปากแล้วพูดว่า “ฉู่อีอีโตมาในสลัม ตั้งแต่เด็กก็คลุกคลีกับคนสารพัดประเภท เลยติดนิสัยอันธพาลมาเต็มตัว หลังจากพาเธอกลับตระกูลกู้ พวกเราก็พยายามสั่งสอนเธออย่างอดทน หวังจะดึงเธอกลับมาเดินในทางที่ถูก แต่ก็ยังเปลี่ยนสันดานเธอไม่ได้อยู่ดี”
“เวลาอยู่หน้ากล้องเธอยังรู้จักเก็บอาการอยู่บ้าง แต่พอพวกคุณไป เธอก็เผยธาตุแท้ออกมาหมด ทั้งทุบตีพวกเราจนแทบตาย แทบอยากให้พวกเราตายอยู่ที่นี่”
กู้หมิงจูถอนหายใจ พลางยิ้มขื่นอย่างจนใจ “เมื่อก่อนฉันเคยคิดไร้เดียงสาว่าจะเปลี่ยนเธอได้ แต่ตอนนี้ฉันยอมแพ้แล้วค่ะ”
“เธอเกลียดฉันมาก ทั้งที่ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด แถมยังอดทนกับสิ่งที่เธอทำร้ายฉันมาตลอด แต่เธอกลับไม่สำนึกเลย ยังทำร้ายฉันหนักกว่าเดิมอีก”
“ฉันกลัวว่าถ้ายังเข้าใกล้เธอต่อไป ฉันคงตายด้วยน้ำมือเธอก่อนจะเปลี่ยนเธอได้”
“ฉันยอมแพ้แล้วค่ะ หวังว่าต่อไปเธอจะคิดได้เอง แล้วเลิกเดินทางผิดเสียที...”
ผู้กำกับทอดถอนใจ “เธอใจดีจริง ๆ นะ ทั้งที่เขาทำเรื่องแย่ ๆ กับเธอตั้งมากมาย เธอยังอวยพรให้เขา หวังให้เขามีชีวิตที่ดี”
กู้หมิงจูยิ้มบาง ๆ แล้วพูดว่า “คงเป็นนิสัยของฉันมั้งคะ ตั้งแต่เด็กฉันทนเห็นใครลำบากไม่ได้ ต่อให้อีกฝ่ายทำร้ายฉัน ถ้าไม่ได้เกินไปนัก ฉันก็ไม่ถือโทษ ขอแค่เขาปรับปรุงตัวได้ก็พอค่ะ”