กู้เสวียนก้มหน้า ขอบตาแดงก่ำ
กู้เจี้ยนกัวตวาดว่า “ถึงเจ้ารองจะเป็นฝ่ายไปหาเรื่องฉู่อีอีก่อน แต่เธอก็ไม่มีสิทธิ์ทำให้ขาเจ้ารองหัก!”
“เธอมันไร้มนุษยธรรมชัด ๆ!”
“ลูกใหญ่ ไปหาทนายมา ฉันจะฟ้องเธอ ส่งเธอเข้าคุก!”
กู้เยี่ยนกล่าวว่า “เกรงว่าจะฟ้องไม่ได้ ก่อนน้องรองลงแข่งเขาเซ็นข้อตกลงไว้แล้ว ในข้อตกลงระบุชัดว่าอาจเกิดอุบัติเหตุขึ้นได้ เว้นแต่จะมีใครจงใจฝ่าฝืนกติกาการแข่งขัน ไม่อย่างนั้นผู้เข้าแข่งขันต้องรับผิดชอบเอง”
“ถึงพวกเราจะเดาว่าฉู่อีอีจงใจ แต่สิ่งที่เธอทำก็ดูเหมือนอุบัติเหตุ แถมไม่ได้ทำผิดกติกา จะฟ้องเธอไม่ได้”
กู้เจี้ยนกัวยิ่งโมโหกว่าเดิม
เขาพูดเสียงสั่น “งั้นก็หาทางอื่นสิ ยังไงก็ต้องทำให้เธอชดใช้!”
กู้เยี่ยนบอกว่า “กลับบ้านแล้วค่อยคุยกัน ที่นี่ไม่สะดวกพูดเรื่องนี้”
กู้เจี้ยนกัวใจหล่นวูบ รีบกวาดตามองรอบ ๆ พอเห็นว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้น ถึงค่อยแอบถอนหายใจโล่งอก
ตอนนี้ตระกูลกู้กำลังตกเป็นเป้าสายตาของคนทั้งสังคม
ถ้ามีใครได้ยินเรื่องที่พวกเขาคุยกันเมื่อครู่ ชาวเน็ตโง่ ๆ พวกนั้นคงด่าพวกเขาอีกแน่
ผ่านไป 2 ชั่วโมง กู้ชิงถึงออกมาจากห้องผ่าตัด
ขาซ้ายของเขาถูกตัดทิ้งไปแล้ว
นับจากนี้ เขาจะขับรถไม่ได้อีก
กู้ชิงถูกส่งเข้าห้องไอซียู
จนกระทั่งวันรุ่งขึ้น เขาถึงฟื้น
คนอื่น ๆ กลับไปกันหมดแล้ว เหลือเพียงกู้เยี่ยนที่เฝ้าอยู่ข้างเตียง
“น้องรอง รู้สึกยังไงบ้าง ยังเจ็บตรงไหนอีกไหม?” พอกู้เยี่ยนเห็นเขาฟื้นก็รีบถาม
กู้ชิงเหม่อมองเพดานสีขาวอยู่พักใหญ่ กว่าจะนึกขึ้นได้ว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนหมดสติ
“ขาของผม...”
กู้เยี่ยนพูดด้วยความหนักใจว่า “ขาซ้ายของนายถูกตัดไปแล้ว หมอบอกว่าซ่อมแซมไม่ได้ ต้องตัดทิ้ง ไม่อย่างนั้นอาจเป็นอันตรายถึงชีวิต”
“แต่ไม่ต้องคิดมากไป นายใส่ขาเทียมได้ เทคโนโลยีสมัยนี้ก้าวหน้ามาก ขาเทียมดี ๆ ใส่แล้วเหมือนขาจริงจนดูไม่ออกเลย”
แววตาของกู้ชิงหม่นมัว ราวกับสูญเสียเรี่ยวแรงที่จะมีชีวิตอยู่ไปในพริบตา
ครู่หนึ่ง เขาก็หัวเราะขึ้นมา
หัวเราะไป น้ำตาก็ไหลไปด้วย
“ฮ่า ๆ ๆ พี่ใหญ่รู้ไหม ฉู่อีอีเป็นตัวอักษรเจ!”