หลี่อวี้หัวเราะเย็นชา
เธอยกมือขึ้น แล้วฟันลงไป...
แสงเลือดสาดกระจาย
“อ๊าก—”
กู้เจี้ยนกัวส่งเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด ร่างกายสั่นกระตุกอย่างรุนแรง ใบหน้าเหยเกจนแทบจำไม่ได้
เจ็บจนแทบอยากตาย!
“อย่า... อ๊ากกก... ไว้ชีวิตฉันเถอะ!”
ทั่วทั้งห้องใต้ดินมีแต่เสียงกรีดร้องอย่างทรมานของกู้เจี้ยนกัว
ผ่านไปนาน เสียงร้องจึงค่อย ๆ เบาลง ทว่าใบหน้ายังคงเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ร่างกายสั่นไม่หยุด
ดวงตาของเขาแดงก่ำ จ้องหลี่อวี้ด้วยความโกรธและหวาดกลัว
เขาไม่คิดเลยว่าหลี่อวี้ที่ปกติไม่มีความคิดเป็นของตัวเองและขี้ขลาด จะจับตัวเขามา แถมยัง...
“เธอ... ทำแบบนี้ได้ยังไง? ฉันเป็นสามีเธอนะ... เราแต่งงานกันมา 30 ปีแล้ว เธอกลับทำกับฉันแบบนี้...”
ร่างกายของกู้เจี้ยนกัวสั่นอย่างรุนแรง แม้แต่น้ำเสียงก็สั่นพอ ๆ กับร่างกาย
หลี่อวี้พูดเสียงกร้าว “ตอนนี้รู้แล้วเหรอว่าเราแต่งงานกันมา 30 ปี?”
“ตอนที่แกนอกใจฉัน ทำไมไม่คิดบ้างว่าเราแต่งงานกันมา 30 ปีแล้ว?”
“ตอนที่แกให้ฉันคอยปรนนิบัติแกกับไอ้สัตว์เดรัจฉานอีกตัว ทำไมไม่คิดบ้างว่าเราแต่งงานกันมา 30 ปี?”