“ทั้งหมดเป็นเพราะแกอยากฆ่าพี่ใหญ่ แม่ถึงลงมือกับพวกเราเพื่อปกป้องพี่ใหญ่”
“ฉันโดนแกทำให้เดือดร้อนไปด้วย ฮือ ๆ ๆ...”
กู้หมิงจูร้องไห้เสียงดังขึ้นเรื่อย ๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความโกรธเคืองและเสียใจ
ถ้าตอนกู้เจี้ยนกัวเสนอให้ฆ่ากู้เสวียน เธอช่วยพูดห้ามสักสองสามคำ บางทีหลี่อวี้คงไม่จับเธอมัดไปด้วย
เธอเสียใจจนแทบขาดใจ
น่าเสียดายที่ตอนนี้เสียใจไปก็ไม่ทันแล้ว
กู้เจี้ยนกัวตวาดด้วยความโมโห “ฉู่อีอีบอกแล้วว่าในพวกเราสองคนกับกู้เยี่ยน ต้องมีฝ่ายหนึ่งตาย ถ้าไม่สละเขา แล้วแกจะให้ทำยังไง? ให้เราสองคนตายแทนหรือไง?”
“ที่ฉันอยากฆ่ากู้เยี่ยนก็ไม่ใช่เพื่อตัวเอง แต่เพื่อแกด้วยซ้ำ แกกลับจะโยนความผิดทั้งหมดมาให้ฉัน”
“แกนี่ไม่มีจิตสำนึกเอาซะเลย!”
กู้หมิงจูตะโกน “งั้นแกก็ไปฆ่าฉู่อีอีสิ! ถ้าเธอตาย เธอก็ข่มขู่พวกเราไม่ได้แล้ว!”
กู้เจี้ยนกัวพูดว่า “เธอส่งวิดีโอให้ฟู่ยวี้แล้ว ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ ฟู่ยวี้ก็จะปล่อยวิดีโอออกไป ถึงยังไงเราก็ต้องเสียชื่อเสียงย่อยยับ!”
อีกอย่าง เขาก็ฆ่าฉู่อีอีไม่ได้ด้วย
ฉู่อีอีเก่งกาจขนาดนั้นอยู่แล้ว แถมยังมีเส้นสายของฟู่ยวี้คอยปกป้อง เขาไม่มีทางลงมือสำเร็จ
กู้หมิงจูร้องไห้พลางพูดว่า “งั้นแกก็ฆ่าฟู่ยวี้ไปพร้อมกันเลยสิ ฆ่าเขาด้วย เราก็ไม่ต้องเดือดร้อนแล้ว!”
กู้เจี้ยนกัวตะโกนลั่น “เก่งนักก็ไปฆ่าให้ฉันดูสิ?”
“แกคิดว่าฆ่ามันง่ายเหมือนฆ่าไก่หรือไง พูดซะง่ายเชียว!”
ร่างกายของเขาบาดเจ็บ แถมยังถูกขังอยู่ในที่แบบนี้ อารมณ์ก็หงุดหงิดอยู่แล้ว
ตอนนี้ได้ยินกู้หมิงจูเอาแต่กล่าวโทษเขา ในที่สุดเขาก็อดตวาดใส่เธอไม่ได้
กู้หมิงจูเองก็แทบเสียสติแล้ว ทั้งความทรมานทางร่างกายและจิตใจทำให้เธอรักษาภาพลักษณ์อ่อนโยนจอมปลอมไว้ไม่ได้อีกต่อไป
กู้เจี้ยนกัวตวาดใส่ เธอก็ตวาดด่ากลับ
ยังไงตอนนี้ทั้งคู่ก็ถูกมัดอยู่ กู้เจี้ยนกัวทำอะไรเธอไม่ได้
“แกไร้ความสามารถก็คือไร้ความสามารถ อย่าหาข้ออ้างให้ตัวเองตั้งมากมาย!”
“แกว่าใครไร้ความสามารถ?”