ฉู่อีอีตบไหล่เขาเบา ๆ “ตรงนี้ไม่มีใครแล้ว เลิกเสแสร้งเถอะ ฉันไม่โทษนายหรอก”
จวินเช่อยิ้มมุมปาก “ฉันตั้งใจทำเอง พวกนั้นเคยรังแกพี่สาว ต่อให้ตายไปแล้วก็อย่าหวังว่าจะอยู่อย่างสงบ”
“ตอนยังมีชีวิตอยู่พวกนั้นก็พูดว่ารู้ตัวว่าผิด แต่ก็แค่พูดปากเปล่า ไม่เห็นลงมือทำอะไรสักอย่าง พวกเขาไม่ได้อยากสำนึกผิดจริง ๆ สักหน่อย จะลบล้างความผิดให้พวกเขาเพียงเพราะตายไปแล้วไม่ได้”
แม้ฉู่อีอีจะไม่ยอมรับคำขอโทษของพวกเขา และไม่คิดจะคืนดีกับใคร
แต่ถ้าพวกเขาสำนึกผิดจริง ก็สามารถชดเชยความเสียหายได้ด้วยตัวเอง
อย่างเช่นชดใช้ด้วยเงิน
หรือไม่ก็ยอมรับความผิดอย่างเปิดเผย และรับคำพิพากษาจากสังคม ตอนนั้นพวกเขาจงใจใส่ร้ายฉู่อีอีเพื่อกู้หมิงจู จนฉู่อีอีถูกคนทั่วไปด่าทอ พวกเขาก็ควรได้รับผลกรรมแบบเดียวกัน ถึงจะเรียกว่าสำนึกผิดจากใจจริง
แต่พวกเขาไม่เคยทำอะไรเลย
แค่พูดว่ารู้ตัวว่าผิด ใคร ๆ ก็พูดได้ทั้งนั้นไม่ใช่หรือไง?
พูดอย่างเดียวแล้วจะมีประโยชน์อะไร?
ที่จริงพวกเขาไม่เคยชดเชยอะไรเป็นรูปธรรมให้กับการกระทำที่เคยทำร้ายฉู่อีอีเลยสักครั้ง
ตอนสารภาพผิดก็ยังโยนความรับผิดชอบ บอกว่าถูกกู้หมิงจูหลอก คิดว่าความผิดของตัวเองยังพอเข้าใจได้ ส่วนฉู่อีอีที่ไม่ยอมให้อภัยก็กลายเป็นคนไม่รู้จักพอ
“อืม นายพูดถูก ตั้งแต่วินาทีที่พวกนั้นคิดจะเอาชีวิตฉัน เราก็ถูกกำหนดให้เป็นศัตรูกันแล้ว ไม่ว่าพวกเขาจะมีจุดจบเลวร้ายแค่ไหน ฉันก็ไม่มีวันให้อภัย”