ฉู่อีอีส่งฟู่ยวี้กลับบ้านแล้ว ถึงค่อยกลับบ้านพร้อมจวินเช่อ
พ่อแม่ของจวินเช่อกลับถึงบ้านก่อนพวกเขา กำลังรออยู่ในห้องนั่งเล่น
ฉู่อีอีคิดว่าพวกเขาคงตำหนิเธอสักสองสามคำ แต่ไม่คิดเลยว่าพวกเขาจะไม่พูดโทษเธอแม้แต่คำเดียว
พ่อจวินถามด้วยความเป็นห่วงว่า “โดนลักพาตัวมา เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?”
ฉู่อีอีแปลกใจเล็กน้อย เธอชะงักไปหนึ่งวินาทีก่อนจะส่ายหน้า “ฉันไม่เป็นไรค่ะ”
พ่อจวินกล่าวว่า “ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว คราวหน้าถ้าออกไปข้างนอกก็พาพวกตงหนานซีเป่ยไปด้วย จะได้ไม่เกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นอีก”
“ตอนนี้เธอดังมาก แถมข้างนอกก็มีคนวิจารณ์เธอกันเยอะ อีกอย่างเธอไปออกรายการที่ต่างประเทศ ยังทำให้หลายประเทศเสียหน้า บางประเทศที่ใจแคบอาจแอบส่งคนมาจัดการเธอก็ได้ ระวังตัวไว้หน่อยนะ”
ฉู่อีอีพยักหน้าอย่างว่าง่าย “ได้ค่ะ ฉันจะระวัง ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะ”
หลังพูดคุยกันไม่กี่คำ พ่อแม่จวินเห็นจวินเช่อทำหน้าไม่สบอารมณ์ จึงไม่ได้พูดอะไรต่อและปล่อยให้ฉู่อีอีกับจวินเช่อขึ้นชั้นบน
จวินเช่อจับชายเสื้อฉู่อีอีไว้ สีหน้าบึ้งตึงมาตลอดและไม่พูดอะไรสักคำ
ฉู่อีอีเดินขึ้นบันไดไปพลาง เหลือบมองเขาไปพลาง “ทำไมทำหน้าไม่พอใจอยู่ตลอด ใครไปทำอะไรให้อีกล่ะ?”
“กู้ชิง” จวินเช่อกัดฟันพูด “พี่ไม่ยอมให้ฉันสับเขาเป็นหมื่นชิ้น ความแค้นในใจฉันก็เลยยังไม่หาย”
ฉู่อีอีกระตุกมุมปาก “แค่ตัดลิ้นเขานายก็เกือบติดคุกแล้ว ยังคิดจะสับเป็นหมื่นชิ้นอีกเหรอ?”
จวินเช่อแค่นเสียงเบา ๆ
เขาไม่กลัวติดคุก แค่อยากให้กู้ชิงตายอย่างทรมานกว่านี้