กู้เสวียนปวดใจจนต้องช่วยกู้หมิงจูเช็ดน้ำตา
“ทำไมร้องไห้อีกแล้วล่ะ? ฉันเชื่อเธอ ไม่สงสัยเธอหรอก หมิงจูของฉันเป็นผู้หญิงที่ใจดีที่สุดในโลก เธอจะทำร้ายฉันได้ยังไง? แค่ไก่สักตัวยังไม่กล้าฆ่าเลย แล้วจะคิดฆ่าฉันได้ยังไง?”
“อีกอย่าง เมื่อคืนเธอเพิ่งช่วยฉันไว้ วันนี้จะคิดฆ่าฉันได้ยังไง? มันไม่สมเหตุสมผลเลย”
“ต่อให้พวกเขาใส่ร้ายเธอยังไง พี่ก็ไม่มีวันเชื่อหรอก พวกเขาไม่รู้จักเธอ ไม่รู้ว่าเธอใจดีแค่ไหน”
กู้หมิงจูหยุดร้องไห้แล้วเผยรอยยิ้ม “ขอบคุณนะคะพี่ที่เชื่อใจหนู ขอแค่พี่ยอมเชื่อหนู ต่อให้คนอื่นเข้าใจหนูผิดยังไง หนูก็ไม่สน เพราะหนูสนใจแค่พี่คนเดียว”
[แม่งเอ๊ย ทนไม่ไหวแล้ว ให้ฉันเข้าไปฉีกปากกู้หมิงจูที่บิดเบือนความจริงนั่นที!]
[กู้หมิงจูมันร้ายจริง ๆ ทั้งที่ตัวเองนั่นแหละอยากให้กู้เสวียนจมน้ำตายแท้ ๆ อีกสามคนเป็นห่วงกู้เสวียนกันหมด แต่กลับใส่ร้ายพวกเขาลับหลัง ที่สำคัญกู้เสวียนยังเชื่ออีกนะ ห่วงหมาสักตัวยังดีกว่าห่วงกู้เสวียนเลย!]
[กู้เสวียน ถ้ายังตาบอดใจบอดแบบนี้ต่อไป สักวันนายได้ตายคามือกู้หมิงจูแน่!]
[ฉู่อีอีซัดนายตั้งหลายครั้ง ยังไม่ทำให้นายตาสว่างอีกเหรอ หงุดหงิดแทนแล้วเนี่ย!]
[กู้เสวียนทำไมโง่ขนาดนี้? ไอคิวแบบนี้ยังโตมาจนป่านนี้ได้ก็ไม่ง่ายเลยนะ!]
[ฉันไม่ได้เข้าข้างกู้เสวียนหรอก แต่ทนดูเสแสร้งทำตัวเป็นปีศาจของกู้หมิงจูไม่ไหว หวังว่ากู้เสวียนจะมองธาตุแท้ของกู้หมิงจูออกเร็ว ๆ!]
[คนหนึ่งโง่ คนหนึ่งร้าย เหมาะกันสุด ๆ!]
[กู้หมิงจูแอ๊บใสเกินไปแล้ว บนโลกนี้มีคนแบบนี้ได้ยังไงเนี่ย!]
[ผู้กำกับ รีบสลับกล้องใหญ่ไปถ่ายฉู่อีอีทีเถอะ ฉันยอมดูฉู่อีอีนั่งเหม่อยังดีกว่าดูกู้หมิงจูทำตัวน่ารังเกียจ!]
ทางด้านฉู่อีอี เธอย่างปลาเสร็จไปตัวหนึ่งแล้ว
ต้วนเจียง ฉินซิ่วหาน และจางเจียเจียนั่งอยู่ไม่ไกล จ้องเธอตาละห้อย กลืนน้ำลายไม่หยุด แต่ก็ไม่กล้าเอ่ยปากขอ
พวกเขารู้แล้วว่าฉู่อีอีเย็นชาและเด็ดขาดแค่ไหน ถ้าเธอไม่อยากให้ ต่อให้ขอร้องยังไงก็ไม่มีประโยชน์
ฉู่อีอีหยิบปลาย่างขึ้นมากัดคำหนึ่ง แล้วหยิบปลาอีกตัวที่วางอยู่ข้าง ๆ ไปย่างบนถ่านต่อ
ฉู่อีอีเคี้ยวเนื้อปลาหอมกรุ่นนุ่มละมุน พลางเงยหน้ามองต้วนเจียงกับคนอื่น ๆ แล้วหรี่ตาลง