“อ๊ะ… นี่เป็นของพวกเรานะ เธอแย่งไปไม่ได้นะ!” จางเจียเจียตกใจมาก แต่ก็ยังกำส้อมไม้ที่เสียบปลาย่างไว้แน่น มืออีกข้างกันมือของกู้หมิงจูไว้ ไม่ยอมให้แย่งไป
“เพียะ!”
กู้หมิงจูเงื้อมือตบหน้าจางเจียเจียด้วยความโมโห
“พวกเธอก็กินกันไปแล้ว ที่เหลือเป็นของฉันกับพี่ชาย รีบเอามาคืนดี ๆ ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ!”
กู้หมิงจูโมโหจนแทบคลั่ง ยังไม่ลืมหันไปเรียกกู้เสวียน “พี่ รีบมาช่วยฉันสิ พวกนี้คิดจะแอบกินอาหารของเรา เราต้องปกป้องผลประโยชน์ของตัวเอง จะปล่อยให้พวกมันเอาเปรียบไม่ได้!”
พูดไปพลาง เธอก็จะลงมือแย่งอีกครั้ง
แต่ก่อนที่มือจะแตะส้อมไม้ซึ่งเสียบปลาย่างไว้ ฉินซิ่วหานก็คว้าข้อมือเธอไว้
จากนั้นฉินซิ่วหานก็เตะกู้หมิงจูอย่างไม่ไว้หน้า
“อ๊า…”
กู้หมิงจูถูกเตะจนถอยหลังไปสองก้าว พร้อมร้องเสียงหลง
“นาย…นายกล้าตบฉันเหรอ? ไม่กลัวหรือไงว่าฉันจะให้พี่ชายใหญ่สั่งแบน ทำให้นายอยู่ในวงการบันเทิงต่อไม่ได้?” กู้หมิงจูถามอย่างเดือดดาล
ฉินซิ่วหานหัวเราะเยาะ “ฉันไม่ได้มีแค่วงการบันเทิงในประเทศให้ทำงานสักหน่อย ถ้าอยู่ที่นี่ไม่ได้ ก็ไปทำงานในวงการบันเทิงเกาหลีได้”
เดิมทีเขาเปิดตัวที่เกาหลี หลังจากมีชื่อเสียงแล้วถึงกลับมาพัฒเธอานในประเทศ
ต่อให้กู้เยี่ยนมีอำนาจแค่ไหน ก็แผ่ไปไม่ถึงเกาหลี
อีกอย่าง วงการบันเทิงไม่ได้เป็นของตระกูลกู้ กู้เยี่ยนก็ใช่ว่าจะแบนเขาได้
ถ้าเป็นดาราที่ไม่มีมูลค่าทางการค้า นายทุนรายอื่นอาจยอมไว้หน้ากู้เยี่ยน
แต่กับดาราดังที่มีมูลค่าทางการค้าและทำเงินได้มหาศาล ไม่ใช่ทุกคนจะยอมไว้หน้ากู้เยี่ยน
กู้เสวียนรีบเดินไปข้างกู้หมิงจู ยื่นมือโอบร่างเธอที่แทบทรงตัวไม่อยู่เพราะถูกเตะ แล้วถามฉินซิ่วหานอย่างไม่พอใจ “ฉินซิ่วหาน นายลงไม้ลงมือกับคนอื่นได้ยังไง?”
กู้หมิงจูซุกตัวในอ้อมแขนกู้เสวียน ร้องไห้ราวกับหัวใจสลาย “ฮือ ๆ พี่ต้องทวงความยุติธรรมให้ฉันนะ พวกนี้นิสัยแย่มาก แอบกินของของเรา ไม่ยอมคืนอาหารที่เป็นของเราให้ก็แล้วไป ยังลงมือทำร้ายฉันอีก พวกมันไม่ใช่คน!”
ฉินซิ่วหานโมโหจนหัวเราะออกมา “พูดบ้าอะไรของเธอ? พวกเราไปแอบกินอาหารของเธอตอนไหน?”