ฝูงลิงรับรู้ได้อย่างว่องไวว่ายังมีคนอื่นอยู่ด้วย ต่างพากันหันไปมองทางที่กู้เสวียนกับกู้หมิงจูอยู่
ฉู่อีอีพูดว่า “ไม่ต้องสนใจพวกเขา พวกนั้นทำอะไรเราไม่ได้หรอก”
ฝูงลิงจึงละสายตากลับมา แล้ววนเวียนอยู่รอบตัวฉู่อีอี
ลิงตัวอื่น ๆ ยังเป็นฝ่ายนำกล้วยมาวางตรงหน้าฉู่อีอีด้วย
ฉู่อีอีพูดว่า “พวกเธอกินกันเถอะ ฉันกินแค่ 2 ลูกก็พอแล้ว”
พอกินเสร็จ เธอก็ลุกขึ้น เตรียมเดินสำรวจรอบ ๆ
คราวนี้เธอไม่ได้ขึ้นเขา แต่เดินเลียบเชิงเขา ตั้งใจจะสำรวจพื้นที่อื่นดูบ้าง
พวกลิงอยากตามเธอไปด้วย ฉู่อีอีจึงพูดว่า “ไม่ต้องตามฉันมา ไปเล่นกันเองเถอะ ฉันขอเดินคนเดียว”
ราชาวานรรีบเรียกลูกน้องขึ้นเขาไปทันที
ไกลออกไป กู้หมิงจูกับกู้เสวียนแอบตามฉู่อีอีไปเงียบ ๆ
เดินไปได้พักหนึ่ง ฉู่อีอีก็พบผลไม้ป่าชนิดใหม่
ลูกพรวด!
มีอยู่เต็มไปหมด สุกทั้งนั้น ผลสีดำสนิท ลูกใหญ่เท่านิ้วโป้ง
ตอนเด็กฉู่อีอีเคยกินของพวกนี้ รสชาติก็อร่อยดี เพียงแต่กินมากไปจะท้องผูกง่าย
เธอยังจำได้ว่าตอนเด็กไม่รู้เรื่อง กินเข้าไปเยอะมากจนท้องผูก เบ่งจนทวารฉีกก็ยังถ่ายไม่ออก สุดท้ายเพื่อนสนิทคนหนึ่งต้องใช้นิ้วช่วยควักออกมาให้
เพื่อนคนนั้นบอกว่าอึแข็งเป็นก้อน ใช้นิ้วควักยังลำบากเลย
เพื่อนคนนั้นถึงกับกินข้าวไม่ลงไปหลายวันเพราะขยะแขยง
ส่วนเธอก็ไม่กล้ามองหน้าเพื่อนคนนั้นตรง ๆ อยู่หลายวันเหมือนกัน
ฉู่อีอีเด็ดกินไปด้วย
เธอกินไปยี่สิบกว่าลูกก็หยุด กลัวว่าจะท้องผูกขึ้นมาจริง ๆ
จากนั้นเธอก็เดินต่อไป
เธอเดินไปได้ไม่ไกล กู้หมิงจูก็อดใจรอไม่ไหว รีบวิ่งไปตรงหน้าต้นลูกพรวดพวกนั้น ดวงตาเป็นประกายตื่นเต้น ก่อนจะใช้สองมือเด็ดผลไม้ยัดเข้าปากอย่างรีบร้อน
เพราะรีบเกินไป ใบไม้ก็ถูกยัดเข้าไปในปากด้วย
กู้เสวียนตามมาถึง เขาก็รีบเด็ดกินเหมือนกัน
ทั้งคู่ไม่พูดอะไร เอาแต่กินอย่างบ้าคลั่ง
พวกเขากินไม่หยุดจนท้องป่อง เรอทีไรก็มีเนื้อผลไม้ทะลักขึ้นมา ถึงยอมเลิก
กู้หมิงจูพูดว่า “พี่เห็นไหมว่าหนูคิดถูกแล้ว ตามเธอมาก็เจอของกินจริง ๆ ด้วย!”