สามชั่วโมงต่อมา
ผู้กำกับเปลี่ยนภาพที่ฉายในห้องไลฟ์สดกะทันหัน
ภาพที่ฉายอยู่ก่อนหน้านี้เป็นฉู่อีอี
แต่ตอนนี้กลับเปลี่ยนเป็น…ภาพของหมาไม้!
ขณะนี้ฝูงหมาไม้กำลังต่อแถว วิ่งมุ่งหน้าไปยังทิศทางหนึ่งอย่างรวดเร็ว
ทิศทางนั้นก็คือเส้นทางที่ฉู่อีอีเคยบอกพวกมันไว้ และเสนอให้ย้ายถิ่นฐานไปนั่นเอง!
คราวนี้ทุกคนต่างตกตะลึง!
[เชี่ย! ฉันเห็นอะไรเนี่ย? ฝูงหมาไม้กำลังจะย้ายบ้านจริง ๆ เหรอ?]
[ทิศทางที่พวกมันไปคือทางที่ฉู่อีอีเดินผ่านเมื่อวาน พวกมันจะย้ายบ้านกันจริง ๆ เหรอ?]
[พวกมันฟังรู้เรื่องที่ฉู่อีอีพูดด้วยเหรอ?]
[ช็อกทั้งบ้าน! ใครจะไปคิดว่าหมาไม้จะฟังภาษาคนรู้เรื่องด้วย?]
[ฉันสงสัยจังว่าลิงกับหมาไม้พวกนี้ฉลาดจนฟังภาษาคนรู้เรื่อง หรือฟังรู้เรื่องแค่คำพูดของฉู่อีอีกันแน่?]
[ฉู่อีอีมีพลังวิเศษอะไรกันแน่เนี่ย?]
[อย่าเพิ่งรีบสรุป พวกมันอาจไม่ได้ย้ายบ้านเพราะฟังฉู่อีอีรู้เรื่องก็ได้ อาจแค่ทำกิจวัตรประจำวัน บางทีพวกมันอาจเดินมาทางนี้บ่อยอยู่แล้วก็ได้ ยังไงก็อยู่ไม่ไกลจากรังของพวกมัน]
[ทั้งฝูงออกมาเคลื่อนไหวพร้อมกันแบบนี้ ไม่น่าใช่กิจวัตรประจำวันนะ ถึงหมาไม้จะเป็นสัตว์อยู่รวมกันเป็นฝูง แต่ปกติกิจกรรมของพวกมันมักมีแค่สองตัว ไม่ได้ออกมาพร้อมกันทั้งหมด จากที่ฉันดู พวกมันกำลังจะย้ายบ้านแน่ ๆ!]
ขณะนี้ ฉู่อีอีนั่งอยู่ตรงไหล่เขา และมองเห็นฝูงหมาไม้ที่กำลังมุ่งหน้าไปทางตะวันออกตรงเชิงเขา
เธอตั้งใจให้ราชาวานรเรียกลิงทั้งหลายขึ้นเขา อย่าไปกวนหมาไม้ตอนย้ายบ้าน
เธอยังแอบตามไปดูด้วยตัวเอง จนเห็นว่าพวกมันย้ายลงจากหน้าผาไปตามต้นไม้ที่ขึ้นอยู่ริมผาจริง ๆ ถึงค่อยวางใจกลับมา
พวกลิงยิ่งชื่นชมเธอมากขึ้น
ฉู่อีอีให้พวกมันไปเก็บผลไม้มาทำมื้อกลางวันให้เธอ
เพราะแถวนี้ไม่มีแหล่งน้ำ จึงจัดการเนื้อสัตว์ไม่สะดวก ทำได้แค่กินผลไม้
คืนนี้เธอต้องกลับไปที่ริมแม่น้ำแล้ว เมื่อคืนไม่ได้อาบน้ำ ถ้าวันนี้ยังไม่อาบอีก ตัวคงเหม็นแน่
ขณะเดียวกัน
ริมฝั่งแม่น้ำ
เมื่อเห็นว่าฉู่อีอียังไม่กลับมาตลอดทั้งคืน จางเจียเจียก็ร้อนใจมาก
เธอมองฉินซิ่วหานกับต้วนเจียงแล้วพูดว่า “พี่อีอียังไม่กลับมาจนถึงตอนนี้เลย เธอจะเป็นอะไรหรือเปล่า? พวกเราไปตามหาเธอกันเถอะ!”