หลี่อวี้ขังสามีอย่างกู้เจี้ยนกัวกับกู้หมิงจูไว้ในห้องห้องหนึ่งที่ชั้นใต้ดินชั้นสองของคฤหาสน์
คฤหาสน์ตระกูลกู้มีชั้นใต้ดินสองชั้นและชั้นบนดินสามชั้น
ชั้นใต้ดินชั้นแรกเป็นที่พักของพี่เลี้ยงและคนรับใช้ในบ้าน
ส่วนห้องบนชั้นใต้ดินชั้นสอง ส่วนใหญ่เอาไว้เก็บของ
ช่วงนี้คนรับใช้ในบ้านหยุดพักกันหมด หลี่อวี้จึงขังสองคนนั้นไว้ที่ชั้นใต้ดินชั้นสองโดยไม่มีใครรู้
หลังกลับถึงบ้าน หลี่อวี้ก็หยิบไฟฉายแล้วลงไปที่ชั้นใต้ดินชั้นสองทันที
ห้องที่ขังกู้เจี้ยนกัวกับกู้หมิงจูไว้อยู่ตรงมุมในสุด ประตูยังหนามาก ต่อให้ทั้งคู่ตะโกนโวยวายอยู่ข้างใน ขอแค่ปิดประตูให้สนิท คนที่อยู่ชั้นบนก็ไม่ได้ยิน
อีกทั้งตรงทางเชื่อมระหว่างชั้นใต้ดินชั้นสองกับชั้นใต้ดินชั้นแรกยังมีประตูอีกบาน พอปิดประตูบานนั้น เสียงก็ยิ่งเล็ดลอดออกไปไม่ได้
หลี่อวี้ถึงได้วางใจขังกู้เจี้ยนกัวกับกู้หมิงจูไว้ในบ้าน
หลี่อวี้เปิดประตูห้องนั้น ส่องไฟฉายเข้าไป ภายในห้องก็สว่างขึ้นทันที
กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นปะทะจมูก ตามมาด้วยกลิ่นเหม็นอีกกลิ่น
กู้เจี้ยนกัวกับกู้หมิงจูห้อยหัวตกอยู่บนเสา ดูราวกับตายไปแล้ว
หลี่อวี้หวาดกลัวอยู่บ้าง หัวใจเริ่มเต้นรัว
เธอใช้ชีวิตอย่างระมัดระวังตามกรอบมาตลอด นี่เป็นครั้งแรกที่ทำเรื่องบ้าบิ่นขนาดนี้ จึงไม่อาจทำใจให้สงบได้
ถึงจะตั้งใจแน่วแน่ว่าจะฆ่าพวกเขา แต่ก็ยังห้ามความประหม่าและความกลัวไม่อยู่
หลี่อวี้สูดหายใจเข้าลึก ๆ ข่มความหวาดกลัวในใจไว้ แล้วก้าวเข้าไป
เธอเดินไปตรงหน้ากู้เจี้ยนกัว ยื่นนิ้วชี้ขวาไปจ่อใต้จมูกเขา เพื่อเช็กว่าเขายังหายใจอยู่หรือไม่
แต่ในวินาทีต่อมา กู้เจี้ยนกัวกลับขยับขึ้นมากะทันหัน แล้วกัดนิ้วเธอเข้าเต็มแรง
“อ๊า...”
หลี่อวี้ตกใจจนไฟฉายในมือร่วงลงพื้น
เธอยกเท้าขึ้นเตะหว่างขาของกู้เจี้ยนกัวอย่างแรง
“อ๊าก!”
กู้เจี้ยนกัวร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด พร้อมกับคลายปากออก
บาดแผลของเขาเพิ่งหยุดเลือดได้เองแท้ ๆ แต่พอโดนหลี่อวี้เตะ เลือดก็เริ่มไหลอีกครั้ง
กู้เจี้ยนกัวโกรธจนแทบกระอักเลือด
“นังสารเลว!”
“นังใจเหี้ยม! รีบปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!”
“ต่อให้ตายเป็นผี ฉันก็ไม่ปล่อยแกไว้แน่!”