เสียงของจางเจียเจียดังมาจากด้านหลัง
ฉู่อีอีหันกลับไปมอง ก็เห็นคนอีกห้าคนยืนเรียงกันอยู่ไม่ไกล ทุกคนมองเธอด้วยแววตาซับซ้อน
ฉู่อีอีไม่ได้แปลกใจเลยสักนิด
เพราะตอนที่พวกเขาเดินเข้ามาใกล้เธอ แม้จะอยู่ห่างกันพอสมควร เธอก็ได้ยินเสียงแล้ว
ถึงไม่ได้หันกลับไปมอง แต่เธอก็จำได้จากเสียงฝีเท้าว่าเป็นพวกเขา
“มีอะไร?” ฉู่อีอีถามเสียงเรียบ
จางเจียเจียเม้มปาก มองฉู่อีอีอย่างหวาดกลัว
แต่สุดท้ายเธอก็ยังรวบรวมความกล้าเดินเข้าไปหา
อีกสี่คนเดินตามไปด้วย
พวกเขาหยุดเมื่ออยู่ห่างจากฉู่อีอีราวหนึ่งเมตร
ฉู่อีอีมองพวกเขาด้วยสายตาเย็นชา ใบหน้าไร้ความรู้สึก
จางเจียเจียก้มโค้งให้ฉู่อีอีเก้าสิบองศา ก่อนเอ่ยอย่างจริงใจว่า “ฉู่อีอี ขอโทษนะ ก่อนหน้านี้ฉันไม่ควรหาเรื่องเธอ ยิ่งไม่ควรแย่งของของเธอ ตอนนี้ฉันขอโทษจากใจจริง หวังว่าเธอจะยกโทษให้ฉัน!”
ต้วนเจียงกับฉินซิ่วหานก็ก้มโค้งเก้าสิบองศาตาม สีหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
ต้วนเจียงกล่าว “ฉู่อีอี ขอโทษ ฉันก็ผิดเหมือนกัน เป็นผู้ชายแท้ ๆ ไม่ควรรังแกผู้หญิงตัวเล็ก ๆ อย่างเธอ ตอนนี้ฉันขอโทษเธอ พอออกไปจากที่นี่แล้ว ฉันจะชดเชยให้ หวังว่าเธอจะยกโทษให้ฉัน!”
ฉินซิ่วหานกล่าว “ฉู่อีอี ฉันรู้แล้วว่าตัวเองผิด ขอโทษด้วย ฉันจะชดเชยให้เหมือนกัน ต่อไปจะช่วยแนะนำงานให้เธอด้วย ยกโทษให้ฉันเถอะ!”
กู้เสวียนดึงกู้หมิงจูที่ทำหน้าบึ้งเข้ามาด้วยกัน ก่อนจะก้าวไปข้างหน้าและค้อมตัวให้เธอเล็กน้อย
กู้เสวียนกล่าว “อีอี พี่สามทำไม่ถูกเองก่อนหน้านี้ อย่าถือโทษพี่เลยนะ ต่อไปพี่จะดีกับเธอให้มาก จะพยายามชดเชยสิ่งที่พี่ติดค้างเธอ”
กู้หมิงจูกล่าวอย่างไม่เต็มใจ “ก่อนหน้านี้ฉันไม่ควรแย่งของของเธอ แต่เธอก็ตบฉันเหมือนกัน เราถือว่าหายกัน ต่อไปฉันจะไม่หาเรื่องเธออีก หวังว่าเธอจะไม่ถือสาเรื่องเก่า แล้วเรามาอยู่ด้วยกันดี ๆ เถอะ!”
ฉู่อีอีมองคนกลุ่มนี้อย่างเย็นชา “พวกคุณมาหาฉันเพื่อขอโทษอย่างเดียวเหรอ?”
ทุกคนพยักหน้า
กู้หมิงจูรีบพูดขึ้น “ตอนนี้เราขอโทษแล้ว เธอก็ยกโทษให้พวกเราแล้ว ต่อจากนี้เราต้องอยู่ที่นี่ในฐานะทีมเดียวกันและช่วยเหลือกันดี ๆ”
“ทีมเดียวกันก็ต้องช่วยเหลือเกื้อกูลกันอยู่แล้ว”