ฉู่อีอีขมวดคิ้ว “จะวิ่งหนีไปไหน? ฉันน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ?”
“กลับมา!”
เสือขาวตัวใหญ่ยิ่งวิ่งเร็วกว่าเดิม
ไม่กลับ!
ให้ตายก็ไม่กลับไป!
คราวก่อนโดนเธอบีบไข่จนแตก ทำเอามันเสียความเป็นชายไปหมด
แถมยังโดนเธอเตะก้นจนรูตูดพัง ถ่ายอุจจาระออกมาเป็นทรงสวย ๆ ไม่ได้อีกแล้ว
สมองก็โดนเธอโขกจนทึ่มไปหมด
ถ้าเข้าใกล้เธออีก ไม่แน่ว่าคราวนี้จะโดนทำอะไรหายไปอีกชิ้น
ประสบการณ์อันแสนเจ็บปวดที่ผ่านมาเตือนมันว่า อย่าเข้าใกล้ลิงยืนสองขาตัวเมีย ไม่อย่างนั้นชีวิตจะมีแต่ความซวย!
เมื่อเห็นเสือขาวตัวใหญ่หนีไม่คิดชีวิต ฉู่อีอีก็เดือดขึ้นมาทันที
เธอทิ้งตัวลงนอนคว่ำกับพื้น แล้วขยับแขนขาทั้งสี่อย่างรวดเร็ว คลานตามเสือขาวตัวใหญ่ไปอย่างบิดเบี้ยวและมืดมน
บนใบหน้ามีรอยยิ้มชวนขนลุก ดวงตาจ้องแผ่นหลังของเสือขาวตัวใหญ่ด้วยแววตาไม่ประสงค์ดี พลางส่งเสียงหัวเราะประหลาดอย่างตื่นเต้น
“เคะเคะเคะ... แกปลุกความอยากเอาชนะของฉันขึ้นมาแล้ว งั้นฉันจะเล่นด้วยสักหน่อย มาดูกันว่าใครจะเร็วกว่ากัน!”
เสือขาวตัวใหญ่ตกใจจนเซ แล้วล้มลงอีกครั้ง มันร้อนรนร้องคำรามลั่น ฟังจากเสียงแล้วเหมือนใกล้จะร้องไห้เต็มที ไม่เหลือมาดราชันแห่งสรรพสัตว์แม้แต่น้อย
เมื่อเห็นแบบนั้น ฉู่อีอีก็หัวเราะอย่างน่าขนลุกยิ่งกว่าเดิม
“วิ่งเร็ว ๆ เข้ามือฉันเมื่อไหร่ โดนตีแน่~”
“โฮก...!” ฉันรักความสงบ ไม่ชอบทะเลาะ อย่าตามฉันมาเลย!
ด้านหลัง
ทาน่ากับลอฟฟ์ยืนอ้าปากค้าง มองแผ่นหลังของฉู่อีอีที่กำลังคลานอย่างบิดเบี้ยว
เสียงหัวเราะมืดมนชวนหลอนของเธอดังก้องอยู่ในหูไม่ยอมหาย
เหลือเชื่อ!
เหลือเชื่อเกินไปแล้ว!
ทำไมเสือตัวใหญ่ขนาดนั้นถึงกลัวฉู่อีอียิ่งกว่าหนูเห็นแมวอีก?