ฉู่อีอีถามว่า “เห็นฉันแล้วจะวิ่งหนีทำไม? ฉันน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ?”
เสือขาวตัวใหญ่คำรามหนึ่งครั้ง แล้วพยักหน้า
ฉู่อีอีลูบคางอย่างงุนงง “ฉันว่าฉันก็เป็นมิตรดีนะ ไม่ได้ดุแกสักหน่อย กลัวอะไร?”
เสือขาวตัวใหญ่ “……” แกบีบไข่ฉันจนแตก เตะก้นฉันจนพัง แล้วยังทำให้ฉันขี้ออกมาเป็นก้อนสวย ๆ ไม่ได้อีก
ฉู่อีอีกล่าวว่า “ช่างเถอะ เลิกส่งเสียงประหลาดได้แล้ว พูดแต่ภาษาที่ฉันฟังไม่รู้เรื่อง กลับไปให้ฉันขี่ก่อน ช่วงสองสามวันนี้ก็ตามฉันไว้”
เสือขาวตัวใหญ่ส่งเสียงครางหงิง ๆ อย่างห่อเหี่ยว ก่อนจะลุกขึ้นแล้วหันหลังเดินกลับไป
ความฝันที่จะได้เป็นเจ้าป่าของมันพังทลายลงแล้ว
ระหว่างเดิน หางของมันห้อยลงแนบชิดอยู่ระหว่างขาหลังตลอดเวลา
[เชี่ย ฉันไม่รู้จะบรรยายความรู้สึกตัวเองยังไงแล้ว พี่อีตบหัวเสือฉาดใหญ่ แถมยังเอาเสือมาเป็นพาหนะอีกเหรอ? เสือฟังที่พี่อีพูดรู้เรื่องด้วยเนี่ยนะ?]
[พี่อี สารภาพมาซะดี ๆ ว่าจริง ๆ แล้วพี่เป็นสัตว์ที่บำเพ็ญจนกลายเป็นมนุษย์ใช่ไหม? เหลือเชื่อเกินไปแล้ว! ตอนลิงกับหมาไม้ยังพออ้างได้ว่าเป็นเรื่องบังเอิญ แต่ตอนนี้เสือก็ยังฟังรู้เรื่องอีก ฉันไม่อยากเชื่อว่าเป็นเรื่องบังเอิญแล้วนะ…]
[ทำไมเสือตัวนี้เดินแปลก ๆ? ทำไมหางมันแนบก้นขนาดนั้นล่ะ?]
[พี่อี ขอร้องละ เปิดคอร์สสอนหน่อย ฉันชอบสัตว์มาก อยากคุยกับสัตว์รู้เรื่องบ้าง โดยเฉพาะแมวที่บ้าน ฉันอยากรู้ว่ามันร้องใส่ฉันทุกวันเพื่อด่าฉันอยู่หรือเปล่า…]
ตอนฉู่อีอีขี่เสือขาวตัวใหญ่กลับมายังจุดเดิม ทุกคนต่างตกตะลึงและหวาดกลัว