สายตาของเซี่ยหานเซิงแทบจะกลายเป็นรูปธรรม ทอดผ่านไปที่ใด ก็ราวกับใบมีดน้ำแข็งกรีดผ่านผิวหนัง
เซิ่งฉางอานหลุบตาลงเล็กน้อย มองตามสายตาของเขาไปยังมือของตนเอง
ข้อมือภายใต้ฝ่ามือนั้นเรียวเล็ก ผิวเนียนละเอียด ราวกับว่าหากออกแรงก็จะทิ้งรอยแดงไว้
ปลายนิ้วของเขาชาเล็กน้อย รู้สึกคล้ายจะมีสิ่งที่ไม่เหมาะสมอยู่บ้าง
แต่สีหน้าไม่แสดงออก เก็บมือกลับอย่างสุขุม ม่านตาสีอ่อนประดับประดาด้วยรอยยิ้มบางๆ "ศิษย์น้องรอง รู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือไม่?"
"ไม่เป็นไร" เซี่ยหานเซิงเป็นคนพูดน้อยมาช้านาน ความเจ็บปวดที่เส้นลมปราณนั้นไม่ถือสา แต่... เขาหมุนข้อมือเล็กน้อย
ข้อมือรู้สึกแปลกๆ
เซี่ยหานเซิงเม้มมุมปาก พูดสั้นๆ "เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับศิษย์น้องเล็ก"
เขามองสำรวจซูหว่านเจาอยู่ครู่หนึ่ง ดูเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ติดที่เซิ่งฉางอานอยู่ จึงกลั้นไว้ แล้วหันสายตามองเซิ่งฉางอาน "เป็นศิษย์น้องเล็กที่ช่วยข้าบังมารพิษให้น่ะ แต่นางเพลียบเพียบไปหน่อย ข้าก็เลยดึงมารพิษกลับมาที่ตนเอง"
หา?
เมื่อเรื่องกลับมาที่ตนเอง ซูหว่านเจาก็ขนฟูขึ้นมาทันที "อย่าพูดมั่ว! ใครช่วยเจ้าบังมารพิษกัน"
ว่ากันว่าพระเอกในนิยายไม่มีปาก แต่เจ้านี่กลับมีปากเต็มไปหมด ทั้งตัวล้วนเป็นปาก
ไอ้หนุ่มเหม็นพวกนี้ไม่เคยเล่นตามบทเลยสักครั้ง ซูหว่านเจาไม่เข้าใจว่าทำไมเรื่องง่ายๆ ถึงได้ถูกผู้ชายพวกนี้ทำให้ยุ่งเหยิงไปหมด
เซี่ยหานเซิงนี่ช่างเป็นศัตรูคู่กัดของนางจริงๆ
นางเชิดคางขึ้น กำลังจะข่มขู่ แต่ไม่ทันไร เซิ่งฉางอานก็เอื้อมมือมาจับข้อมือนางไว้Suddenly
นางก็สงบลงทันทีราวกับแมวที่ถูกจับหาง
ร่างเริ่มสั่นเทา ฝ่ามือที่เพิ่งหายบวมก็เริ่มเจ็บแปลบปลาบอีกครั้ง
นางหันข้างไป เซิ่งฉางอานยกมือข้างหนึ่งขึ้นจับมือนาง อีกข้างหนึ่งไม่ได้ถือไม้บรรทัดที่น่ากลัว แต่กลับวางเบาๆ ลงบนข้อมือนาง