"เจ้าจะร้องไห้"
ตอนนั้นเซี่ยหานเซิงยังมีสติเลือนลาง ได้ยินเสียงร่ำไห้ของซูหว่านเจาอย่างคลุมเครือ
นางดูราวกับสูญเสียผู้เป็นที่รักไป เสียงร่ำไห้แหลมขาด สะอื้นสะเทือนใจ
เซี่ยหานเซิงเคยคิดเสมอว่าศิษย์น้องเล็กนี้นิสัยทราม ไม่เคยมีใครอยู่ในหัวใจ
ถึงขั้นเอาการตายของบิดามารดามาเตือนสติอาจารย์และคนทั่วสำนักอยู่เสมอ
คอยย้ำเตือนพวกเขาว่า อาจารย์เป็นหนี้ชีวิตบิดามารดาของนาง
นางใช้บุญคุณของบิดามารดาอย่างฟุ่มเฟือย ไม่เว้นแม้แต่จะยกชีวิตของท่านทั้งสองขึ้นมาพูด
เขาคิดว่านางเป็นคนไร้หัวใจ
แต่หลังจากที่เขาล้มลงจึงได้พบว่า ศิษย์น้องเล็กไม่ได้เลวร้ายอย่างที่เขาคิด
อย่างน้อยนางก็มิได้ผลักเขาออกไปในยามวิกฤต
กลับช่วยเขาบังมารพิษไว้เสียด้วยซ้ำ
นางเป็นเพียงเด็กที่ขาดความรัก
เช่นเดียวกับตอนนี้ ประดุจเม่นน้อยที่ชูขนทั่วกายทำท่าเหมือนจะจู่โจม แต่แท้จริงแล้วใต้หนามเหล่านั้นคือท้องอันนุ่มนวล มิได้ไร้จุดอ่อน นางก็พลาดพลั้งเป็นได้
เซี่ยหานเซิงเอ่ยกับนาง "ศิษย์น้อง ต่อหน้าข้า เจ้าไม่ต้องแสร้ง"
หญิงสาวที่ตัวเตี้ยกว่าเขามากชักคิ้วเขม็ง จ้องเขาอย่างดุดัน "เจ้าพูดเพ้อเจ้อ ก็เพราะเจ้าตายไป อาจารย์กับศิษย์พี่ใหญ่ต้องมาหาข้าเอาความ มิเช่นนั้นข้าไม่สนใจเจ้า"
"เจ้าไม่ตาย ศิษย์พี่ใหญ่ยังตีข้าเลย" พูดไปพูดมา นางกลับรู้สึกน้อยใจตัวเอง ส่งเสียงหึใส่เขา "ก็เพราะเจ้า"
เซี่ยหานเซิงน้ำเสียงหนักลง "เขาลงโทษเจ้าอย่างไร ข้าไปถามเขาให้ได้ความ"
พูดจบก็ก้าวเท้าจะไปหาเซิ่งฉางอาน
ซูหว่านเจารีบรั้งเขาไว้ "อย่าไป"