บางคนเกิดมาไร้ซึ่งทักษะการแสดง โดยเฉพาะใต้สายตาของเซิ่งฉางอาน ทุกสิ่งไม่อาจปกปิดได้
เขาครุ่นคิดอย่างใช้สติ
ยังไม่ถึงขั้นสร้างฐานเสียด้วยซ้ำ กลับตื่นตัวถึงเพียงนี้หรือ?
ขณะนั้น ในสายตาของเซิ่งฉางอาน ซูหว่านเจาไม่ต่างจากแมวที่ถูกขู่จนตกใจ แต่ว่าแมวตัวนี้ยังแสร้งทำเป็นยุ่งวุ่นวาย ไม่รู้เลยว่าความคิดเล็กๆ น้อยๆ ของตนถูกจับได้แล้ว
เซิ่งฉางอานไม่เฉลย เอ่ยชมอย่างไม่ใส่ใจ พยักหน้า: "ไม่เลว ใช่ดอกไม้ชนิดนี้ ดอกไม้พลังวิญญาณไม้เป็นวัตถุดิบหลักในการหลอมยาตรึงแก่น"
ยาตรึงแก่น สามารถทำให้พลังบำเพ็ญมั่นคง เหล่าศิษย์นับร้อยของสำนัก ทุกเดือนต่างได้รับคนละสองเม็ด
สำหรับศิษย์ทั้งหลาย อาหารน้อยแต่คนมาก แต่สำหรับเซิ่งฉางอานแล้ว หนึ่งเดือนต้องดูแลสำนัก แล้วยังต้องหลอมยาเป็นร้อยเม็ดอีก
ต้องยอมรับว่า ทุ่มเทเกินไปจริงๆ คนธรรมดาไม่มีทางทำได้
ซูหว่านเจาเกิดความเคารพขึ้นมาจริงๆ "ศิษย์พี่ใหญ่ ท่านลำบากเกินไปแล้ว"
เซิ่งฉางอานยิ้ม: "รู้ว่าข้าลำบาก ก็ลดการก่อเรื่องลงบ้าง"
ซูหว่านเจา: "..."
เกินไปแล้ว!
หัวขาดได้เลือดไหลได้ แต่เรื่องก่อไม่ก่อไม่ได้!
คงต้องทำให้ท่านผิดหวังแล้ว ศิษย์พี่ใหญ่!
ฮี่ฮี่ฮี่~
ปีศาจน้อยในใจซูหว่านเจาเผยเขาออกมาอีกครั้ง ส่งเสียงหัวเราะชั่วร้าย ถือส้อมเล็กๆ ชี้ไปชี้มา เตรียมจะอวดฝีมือ
แผ่นหยกนั้น ซูหว่านเจาไม่ได้คืนให้เซิ่งฉางอาน
เซิ่งฉางอานก็ไม่ถือสา
เพราะเขายังไงก็ไม่ต้องใช้แผ่นหยกก็ไม่ถูกม่านพลังกั้น