"ศิษย์น้องอย่าถือสา นกเจ้าปากเสียพูดพล่อยๆ ไปเอง"
เซิ่งฉางอานจะหลอมยา พอดีผ่านมาตรงนี้ ตั้งใจจะแวะให้อาหารเจ้าเด็กน้อยเหล่านี้ ไม่คิดว่านกแก้วจะปากพล่อยพูดไม่เข้าหู
เขาหยิบอาหารสัตว์ออกจากถุงเก็บสิ่งของอย่างสุขุม แบ่งให้ซูหว่านเจาหนึ่งถุง "นี่คือหญ้าฮกโล กระต่ายนิสัยอ่อนโยน ศิษย์น้องช่วยข้าให้อาหารพวกมันหน่อยได้ไหม"
ซูหว่านเจายินดียิ่งนัก ไม่ได้เก็บคำพูดของนกแก้วมาใส่ใจเลยแม้แต่น้อย วินาทีที่ก้าวเข้ามาในที่แห่งนี้ ความสนใจทั้งหมดของนางถูกเหล่าสัตว์ขนปุยตัวน้อยน่าฮักละลายหายไปหมดสิ้น
บิดามารดาของนางไม่คิดว่าสัตว์เล็กๆ จะนำเชื้อโรคมาสู่เจ้าของ แต่อย่างไรเสีย พวกท่านกลับเห็นว่าสัตว์อายุสั้น เผื่อวันใดวันหนึ่งตายขึ้นมา คงส่งผลกระทบต่ออารมณ์ของนาง ทำให้นางเสียใจเกินไปจนกระตุ้นโรคหัวใจ
ซูหว่านเจาปรารถนาจะเลี้ยงเหลือเกิน แต่ก็ไม่เคยสมหวังสักครั้ง
หัวใจเต้นตื่นเต้น มือน้อยสั่นเทา รีบวิ่งเข้าไปลูบกระต่ายน้อยตัวหนึ่ง กระโปรงถูกอะไรบางอย่างชนเข้า ตอนหันกลับไป ก็พบว่าแมวลายสก๊อตตัวนั้นสะบัดหางเดินผ่านมา แสร้งทำเป็นไม่ตั้งใจเฉียดขานาง แล้วหันกลับมามองนางอย่างเย่อหยิ่งด้วยดวงตาแมวเหมียว
บนหัว นกแก้วบางตัวชี้โน่นชี้นี่ว่า "เจ้าของปลอม เจ้าของปลอม! ปล่อยเมียข้า!"
มันด่ากระต่าย กระต่ายนิสัยอ่อนโยนไม่สนใจมัน แต่พอมาด่าเข้าให้พี่ใหญ่แมวลายเข้าล่ะก็ อย่าหาว่ามันไร้น้ำใจเลย
ซูหว่านเจารู้สึกเพียงแค่ตาพร่าไปชั่วขณะ มีอะไรบางอย่างพุ่งผ่านหน้าไป ในพริบตา กรงทองคำบนหัวก็มีแมวตัวหนึ่งห้อยโหนกลับหัวลงมา กรงเล็บยื่นเข้าไป อุ้งเท้าขาวราวกับสวมถุงมือ ตบป้าป! ไปบนตัวนกแก้วสองที