หลานฟางเห็นซูหว่านเจาแล้วก็ขุ่นเคืองใจขึ้นมาทันที
นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์: "ตอนกลางวันศิษย์น้องหวังที่เฝ้าดูแลศิษย์พี่รองบอกว่าอาการของเขาแย่ลง ศิษย์พี่รองก็เป็นคนเงียบขรึม มีอะไรก็เก็บไว้ในใจ ไม่มียารักษาก็บอกว่าแข็งทนเอาไว้"
และตอนนี้ กลางดึกดื่น อาการบาดเจ็บของเซี่ยหานเซิงกำเริบหนัก ถึงขั้นหมดสติไปแล้ว
หลานฟางปกติสนิทกับศิษย์น้องหวัง ฝ่ายนั้นร้อนใจจนเดินวนไปมา เซี่ยหานเซิงก็ขาดคนดูแลไม่ได้ เขาจึงต้องส่งกระดาษยันต์สื่อสารถึงหลานฟาง ให้ไปตามหาศิษย์พี่ใหญ่
ยามวิกาลเช่นนี้ นางก็มิทันได้คำนึงถึงข้อห้ามระหว่างชายหญิง อีกทั้งเป็นที่รู้กันดีว่า ศิษย์พี่ใหญ่เป็นสุภาพบุรุษผู้เที่ยงธรรม ไม่มีผู้ใดจะนึกไปถึงเรื่องพัวพันกับสตรี
แต่ที่เรือนของศิษย์พี่ใหญ่ นางเรียกหาอยู่นานก็ไม่มีผู้ใดตอบ จึงมายังเรือนหลอมยา
สำนักก็มีอยู่ไม่กี่แห่ง ยามดึกดื่นเช่นนี้ ศิษย์พี่ใหญ่ต้องอยู่ในเรือนหลอมยาอย่างแน่นอน
พิสูจน์แล้วว่าหลานฟางคาดเดาไม่ผิด แต่นางคำนวณเวลาผิดไป
ขณะที่นางไปที่เรือนของเซิ่งฉางอาน ฝ่ายนั้นอยู่ในเรือนหลอมยา ขณะที่นางกำลังมาที่เรือนหลอมยา ฝ่ายนั้นกำลังส่งซูหว่านเจากลับเรือน และตอนนี้ เขากำลังอยู่ระหว่างทางกลับเรือนของตน
ซูหว่านเจาแค่ขบคิดเล็กน้อยก็เข้าใจได้
ล่าช้าแบบนี้ เซี่ยหานเซิงคงไม่ตายไปแล้วใช่ไหม?
นางรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี เอามือลูบจมูก "ยารักษาบาดแผลข้ามี เจ้าเอาไปให้ศิษย์พี่รองเถอะ"