รู้สึกอย่างไรเมื่อมีลูกแมวน้อยมาเกาะแนบ ถูไถ และดูดกลืนพลัง?
ลูกแมวน้อยนุ่มนิ่มขนปุยยืดร่างเหลวไหลราวกับสายน้ำ ยืดตัวออกเป็นเส้นยาว แล้วชูอุ้งเท้าสีชมพูสองข้างเกาะไหล่มนุษย์ แอบชะโงกหน้าเข้ามาใกล้
แมวน้อยเชิดหนวดขึ้น กระดิกจมูกสามเหลี่ยมสีชมพูระเรื่อ แล้วแนบจมูกเปียกชื้นลงบนลำคอของมนุษย์ ลมหายใจแผ่วเบาพัดผ่านผิวกาย ชวนให้หัวใจเต้นระรัว คันยุบยิบไปทั้งใจ
หากแมวส่งเสียงครางครืดคราดราวกับรถไถนา ก็ขอแสดงความยินดีด้วย มันสบายใจแล้ว ส่วนเจ้าน่ะ ชาตินี้คงไม่มีวันหนีพ้นอำนาจของแมวได้อีก
ก็เหมือนกับที่มนุษย์ไม่อาจต้านทานสิ่งน่ารักได้
เซิ่งฉางอานเคยเลี้ยงสัตว์ตัวน้อยมานับไม่ถ้วน ย่อมรู้ซึ้งถึงนิสัยของพวกมันเป็นอย่างดี
เมื่อซูหว่านเจาอ่อนแรงโอบไหล่เขาเข้ามาใกล้อย่างตื่นตระหนก ริมฝีปากแดงแนบลำคอของเขาพลางสูดหายใจ หัวใจที่สงบนิ่งดุจสายน้ำของเขาก็ถูกกวนจนปั่นป่วนอีกครั้ง
และเพราะใจลอยไปชั่วขณะนี้เอง เขาจึงพานางหนีไม่ทัน ถึงจะเป็นผู้บำเพ็ญขั้นหยวนอิงแท้ๆ กลับถูกปีศาจน้อยตัวหนึ่งกักไว้ใต้ร่างแท้จริงของมัน
ร่างแท้จริงของปีศาจเถาถั่วมีลักษณะพิเศษอย่างหนึ่ง ยามพันรัดศัตรู จุดที่ลำต้นสัมผัสกันจะก่อเกิดอวัยวะพิเศษขึ้นมา นั่นคือ “เชื้อดูดกลืน”
ดอกเถาถั่วจะเชื่อมต่อกับเจ้าบ้านผ่านเชื้อดูดกลืน แล้วดูดซับเลือดเนื้อและสารอาหารของเหยื่อ เมื่อกลายเป็นปีศาจแล้ว มันจะหลั่งสารที่ทำให้เป็นอัมพาตผ่านอวัยวะปาก ทำให้เหยื่อหมดแรงดิ้นรน
ทันทีที่เซิ่งฉางอานกับซูหว่านเจาถูกพันธนาการ ร่างกายก็เริ่มชา ซูหว่านเจามีระดับการบำเพ็ญต่ำ พอได้กลิ่นหอมของดอกปีศาจเถาถั่ว สติก็เลือนรางลงทันที นางเอนศีรษะซบไหล่ชายหนุ่มตามสัญชาตญาณ ถูไถไม่หยุด พลางพึมพำว่า “ศิษย์พี่ ข้าทรมานเหลือเกิน”