หัวข้อนี้หนักหน่วงเกินไป
หากไม่ใช่เพราะซูหว่านเจา เซี่ยหานเซิงก็คงไม่สูดมารพิษเข้าไป ไม่เกิดมารในใจ และยิ่งไม่กลายเป็นสภาพเช่นทุกวันนี้
ในสายตาคนอื่น ซูหว่านเจาก็เป็นเพียงตัวถ่วงที่น่ารำคาญคนหนึ่ง
ซูหว่านเจารู้สึกขัดแย้งใจยิ่ง นางหวังให้พระเอกทั้งหลายเกลียดชังตน เพื่อให้นางทำภารกิจสำเร็จ ทว่าในใจกลับเต็มไปด้วยความจนใจอย่างสุดซึ้ง
คงมีเพียงระบบเท่านั้นที่รับรู้ความรู้สึกของนางได้
แต่ระบบก็จนปัญญา โลกนี้มีเรื่องจนใจมากมายเหลือเกิน ระหว่างพวกเขาเป็นเพียงความสัมพันธ์แบบร่วมมือกัน ระบบช่วยให้นางฟื้นคืนชีพในโลกความจริง ส่วนนางช่วยระบบทำภารกิจ ไม่มีการบังคับ ทุกอย่างล้วนเป็นทางเลือกของนางเอง
ในเมื่อนางเลือกเดินบนเส้นทางนี้แล้ว ก็ไม่ควรใจอ่อน
ซูหว่านเจาคิดตกแล้วจึงถอนหายใจยาว ผลักเซี่ยหานเซิงเบา ๆ กำลังจะจบหัวข้อนี้ ทว่าเซี่ยหานเซิงยังคงนั่งยอง ๆ อยู่ตรงหน้านาง ประหนึ่งสุนัขซื่อสัตย์ตัวใหญ่ เงยหน้าขึ้นกล่าวอย่างจริงจังว่า “ไม่เสียใจ”
ซูหว่านเจาชะงักไป “เพราะเหตุใด?”
“เป็นศิษย์น้องที่ช่วยข้าขวางมารพิษไว้ก่อน หากเจ้าไม่ช่วยขวาง ข้าก็คงโดนเหมือนกัน อีกอย่าง ทุกสิ่งล้วนเป็นความสมัครใจของข้า เจ้าเป็นศิษย์น้องของข้า...” วันนี้เซี่ยหานเซิงพูดมากเป็นพิเศษ ไม่สิ หากพูดให้ถูกก็คือ เมื่ออยู่ต่อหน้าซูหว่านเจา เขามักจะพูดมากขึ้นเสมอ
ยังมีอีกประโยคที่เขาไม่ได้พูดออกมา หากการจุมพิตนางมีราคาที่ต้องแลกเป็นการเกิดมารในใจ เขาก็ยินดีรับไว้ด้วยความเต็มใจ
เขาไม่เสียใจ ไม่มีวันเสียใจ เพียงแต่หวาดกลัวว่าสักวันหนึ่งจะทำร้ายคนที่ตนชอบเท่านั้น
บุรุษผู้นั้นคิ้วดาบตาดุจดวงดาว ใบหน้าดูเที่ยงตรงเป็นอย่างยิ่ง ยามขมวดหน้านิ่งก็เคร่งขรึมไร้ที่ติ แววตาแน่วแน่ราวกับกำลังจะเข้าร่วมพรรคการเมือง ทั้งยังกล่าวคำสัตย์ปฏิญาณต่อซูหว่านเจาว่า “ศิษย์น้อง เจ้าวางใจเถิด แม้ข้าจะมีมารในใจ แต่ข้าจะควบคุมตนเองไม่ให้ทำร้ายเจ้าให้ได้ ข้าจะกดข่มมารในใจโดยเร็ว แล้วจะรับผิดชอบเจ้าอย่างเปิดเผยจนถึงที่สุด”