ซูหว่านเจาจะไม่โกรธได้อย่างไร?
นางรู้สึกว่าจูซงยวีชายผู้นี้เกิดมาเพื่อตามล้างผลาญนางจริง ๆ!
เขาคือความพ่ายแพ้ครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของนาง
เดี๋ยวนี้ยาที่ระบบให้ไว้หมดไปแล้ว นางจึงไปถามระบบว่ายังมีอีกหรือไม่ ระบบบอกว่าตนเป็นระบบที่จริงจัง จะไปมียาแบบนั้นมากมายได้อย่างไร?
ยาพวกนี้ยังเป็นของที่ต้องไปอ้อนวอนขอมาจากระบบนิยายเคียงข้างอีกต่างหาก
ระบบให้จอมยุทธ์คิดหาวิธีปิดบังจูซงยวีแล้วออกไปซื้อยาเอง ภารกิจยังไม่สำเร็จ ซูหว่านเจาจึงไม่โปรดปรานจูซงยวีนัก นางจ้องเขาอีแป๊บหนึ่ง แล้วเงียบ ๆ ควานหาถุงเก็บสิ่งของ
ภายในห้องเกิดเสียงดังสนั่น ตามมาด้วยเสียงคำรามของใครบางคน ซูหว่านเจาตบมือแล้วเดินออกจากห้อง พอดีพบกับองครักษ์ทั้งสองคนที่ออกไปข้างนอกของจูซงยวี
พอเห็นซูหว่านเจา ทั้งสองก็ตกใจสุดขีด “เจ้าทำอะไรกับท่านน้อยของเรา?”
ซูหว่านเจา: “???”
นางจ้องพวกเขาทีละคน “ข้าน้อยเป็นแค่หญิงอ่อนแอ จะไปทำอะไรกับบุรุษตัวใหญ่อย่างเขาได้?”
ช่างจริงจัง มีเจ้านายแบบใดก็มีบริวารแบบนั้น จูซงยวีกับสองลูกน้องของเขา รวมทั้งงูตัวนั้น ไม่มีใครเป็นคนดีเลยสักคน!
ซูหว่านเจาโกรธจัดจนพาลไปทุกเรื่อง แล้วออกไปซื้อยา
องครักษ์ทั้งสองมองหน้ากัน ยอมถอนหายใจอย่างจนใจ ผลัดกันเข้าไปในห้อง แล้วตักเตือนท่านน้อยอย่างอ่อนโยนว่า “ท่านน้อย ศิษย์พี่ของท่านก็เป็นถึงหญิงสาว ดูแล้วน่าสงสารนัก ถ้าไม่ไหวก็ยอมให้หล่อนบ้างเถิด”
เพียงครู่เดียวไม่ได้เห็น พอเงยหน้าขึ้นมอง ว้าว!
หน้าท่านน้อยช่างดำมืดมิดเช่นนี้!
อาหารบนโต๊ะแทบไม่ถูกปากเลยสักสองคำ จูซงยวีดำหน้าคมเข้ม เหมือนปลาปักเป้าที่พร้อมจะระเบิดเมื่อไหร่ก็ได้...ไม่สิ เขาระเบิดไปแล้ว ผมยุ่ง ๆ ราวกับเอาถ่านมาขยี้ใส่หน้า ท่าทางนี้ช่างคุ้นตานัก