ซูหว่านเจาหลงทางเสียแล้ว
ระหว่างทางกลับ ทั้งที่ระยะทางสั้นนิดเดียว ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใดที่หมอกควันเริ่มลอยคลุ้ง ผู้คนบนถนนค่อย ๆ เลือนหายไปจากสายตา
ระบบพลันแจ้งเตือนว่า 【จอมยุทธ์ เส้นทางเปลี่ยนไปแล้ว ที่นี่มีคนใช้ม่านกลบตา】
ไม่นานนัก เมืองเล็กที่เคยมีผู้คนสัญจรขวักไขว่ก็หายไปเบื้องหลัง พวกเขากลับเดินมาถึงสถานที่อื่นโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว
เมื่อครู่ยังเป็นเวลากลางวัน ฟ้าใสแจ่มกระจ่าง แต่หลังหมอกสลายไป ราวกับสีสันทั้งโลกถูกช่วงชิง ทุกสิ่งพลันกลายเป็นสีเทาหม่น
เหนือศีรษะมีจันทร์เสี้ยวสีเทา ใต้เท้าเป็นหินผาโล่งเตียนและต้นไม้ที่ดูราวกับกระดูกฟืน ทั้งหมดพันเกี่ยวกันยุ่งเหยิง ประหนึ่งภูตผีร้ายกำลังกอดรัดกัน พวกมันแยกเขี้ยวอ้าปากกว้างอยู่กลางหมอกมัว พร้อมกลืนกินผู้เดินทางที่ผ่านไปมาได้ทุกเมื่อ
พลังวิญญาณในสถานที่แห่งนี้ถูกกดข่มไว้อย่างเห็นได้ชัด
หากเป็นนักบำเพ็ญในวงการบำเพ็ญเพียรที่ถูกกดพลังวิญญาณไว้ คงยากจะขยับเขยื้อนในสภาพแวดล้อมเช่นนี้
แต่ซูหว่านเจาไม่เหมือนคนอื่น หญ้าเยวี่ยหมิงที่นางเผลอสูดเข้าไปโดยบังเอิญคราวก่อน ทำให้นางยังมองเห็นสิ่งเหล่านี้ได้ชัดเจนแม้ดวงตาจะหายดีแล้ว
ฝูงกาโบยบินผ่านท้องฟ้า ซูหว่านเจาใจหายวาบ รีบหลบเข้าไปใต้ต้นไม้ข้างทาง แล้วชะโงกหน้าออกไปสังเกตการณ์
สถานที่แห่งนี้เต็มไปด้วยความพิกลพิการ ไม่ต้องให้ซูหว่านเจาถาม ระบบที่เติบโตเต็มที่อย่างมันย่อมรู้จักช่วยจอมยุทธ์คลี่คลายปัญหาในยามจำเป็น
【จอมยุทธ์ เจ้าเผลอเข้ามาในค่ายกลของตระกูลมารแล้ว กระตุ้นเนื้อเรื่องลับ ตามเนื้อเรื่องเดิม หลังจากนางเอกพบว่าเซิ่งฉางอานตาบอด นางจะบังเอิญพบยารักษาดวงตาชนิดหนึ่งในเมืองนี้ แต่ไม่รู้ไปล่วงเกินตระกูลมารได้อย่างไร จึงตกลงไปในค่ายกลของตระกูลมารพร้อมกับเซิ่งฉางอาน】