การยัดยาให้ใครสักคนต่อหน้าต่อตาผู้อื่นนั้นเป็นเรื่องที่ต้องใช้ฝีมือ ซูหว่านเจาเหลือบมองพลางแอบยื่นมือเล็ก ๆ ออกไปรินเหล้าให้เขา พร้อมกับเอ่ยปากหันเหความสนใจของเขาว่า “เจ้ามีภารกิจต้องทำ แล้วยังจะมีอารมณ์กินข้าวได้อีกหรือ”
“พูดแบบนี้ก็แปลก มารนั่นมันยังออกมาไม่ได้อีกครู่ใหญ่ แล้วข้าน้อยจะให้ตัวเองอดตายเลยงั้นรึ?” จู่ซั่งหยูเลิกคิ้วขึ้น ท่าทางไม่เอาใจใส่เหมือนไม่ได้แยแส เหล่มาทางนางเพียงเล็กน้อย ซูหว่านเจาถูกสายตาของเขาเช่นนั้นมองจนขนลุกขึ้นมา กลั้วไอเพื่อกลบความประหม่าลง “มองข้าทำไม!”
ย่อมแน่นอนว่ามองดูเจ้าเล่นตลกเพทุบายอะไรอยู่
เด็กสาวทำเรื่องชั่วร้ายยังไม่ชำนาญ สายตาล่องลอยไม่แน่นอน ขนตาที่ยาวเรียวสั่นระริก ๆ เป็นระยะ ๆ หันไปส่งสายตาเจื่อน ๆ ให้เขา แล้วก็คอบ ๆ ยื่น “รินเหล้า” ถวายให้
“ศิลย์น้อง เมื่อวันนั้นบ้านใหญ่ได้คิดอย่างลึกซึ้งแล้ว ก็ข้าน้อยเองที่ทำผิดไป แม้ท่านเอางูมาข่วนขู่ข้า แต่ก็ไม่ควรนำโป่ว้อน ๆ ไปถล่มท่าน” ต่อจากนี้คงต้องปรุงระเบิดทรงอานุภาพแรงมากขึ้นกวานกี้ ตอนก่อนระเบิดเบาไป เป็นความผิดของข้าน้อยเอง
ซูหว่านเจท่านหตุเกิดความสำนึกผิด มือขาวเรียวบางของนางสั่นเทาเล็กน้อย น้ำเหล้าในจานมีหยดกระเด็นออกมา เปียกปลายนิ้วของนาง