ราตรีมืดมิดดั่งหมึก ดวงจันทร์ถูกเมฆหมอกบดบัง เสียงจักจั่นดังเป็นจังหวะจากกอหญ้า
ในความมืดมิดนั้น มีหนูตัวน้อยสองสามตัวเคลื่อนไหวอย่างลับๆ ชายผู้ผลักประตูหยุดชะงัก แล้วหันกลับไปมอง
เงาไม้ไหว swaying ราวกับสัตว์ร้ายยักษ์ สามารถกลืนกินผู้คนได้อย่างง่ายดาย
ในแววตาชายผู้นั้นแลบผ่านประกายมืดมน ราวกับไม่พบสิ่งใด แล้วผลักประตูเข้าไป
เอี๊ยด——
เสียงไม้ประตูดังเอี๊ยดอ๊าด กลบเสียงลับๆ ล่อๆ ข้างหลัง
เซี่ยหานเซิงใช้ชีวิตอย่างมักง่าย สำหรับเขาแล้ว แค่มีชีวิตอยู่ก็พอ และเพราะต้องออกภารกิจบ่อย ที่พักในสำนักจึงเรียบง่าย มีเพียงเตียงนอนหนึ่งเตียง ชุดโต๊ะเก้าอี้หนึ่งชุด หลังฉากกั้นมีอ่างอาบน้ำ นอกนั้นไม่มีอะไรอีก
หนูที่เข้ามาคงต้องแทะขาโต๊ะกิน
ขณะนั้น บนโต๊ะ เทียนจุดขึ้นอย่างเงียบเชียบ กลิ่นหอมประหลาดแผ่กระจายไปทั่วทุกมุมห้อง
เซี่ยหานเซิงไม่เคยจุดเครื่องหอมในห้อง
เขาไม่เหมือนศิษย์ในสำนักที่ไม่เคยเห็นโลกกว้าง ปีที่ผ่านมาออกเดินทาง พบเจอผู้คนมากมาย หากไม่มีความระแวง คงตายไปนานแล้ว
ชายหนุ่มกลั้นหายใจ ปิดประตูอย่างเงียบๆ
ไม่นานนัก ข้างนอกก็มีเสียงฝีเท้าที่สับสนดังขึ้น
"แน่ใจนะว่าของพวกนี้ใช้ได้?"
"วางใจได้ ของสิ่งนี้ใช้ได้แน่นอน ข้าลงทุนซื้อมาจากใต้เขา ใครจะกล้าหลอกข้า ฤทธิ์ยาเร็วมาก แต่สั้นนัก เราต้องทำการให้เสร็จโดยเร็ว"