ยามเช้าตรู่นอนหลับฝันดีอยู่ดี ๆ กลับถูกรบกวน แล้วยังโดนต่อว่ายับเยินแบบฟังไม่ขึ้น ซูหว่านเจารู้สึกงัวเงียหายไปครึ่งหนึ่ง เส้นผมบนศีรษะชี้ตั้งยุ่งเหยิง ขนทุกเส้นบนตัวล้วนแผ่กลิ่นอายความไม่พอใจออกมา
นางเอียงคอด้วยความมึนงง พิงประตูไว้ แล้วเกาหัว ขณะเดียวกันก็ก้มลงมองตนเอง
อืม เป็นชุดชั้นในสีขาวเรียบง่ายของวงการบำเพ็ญเซียน ภายนอกสวมเสื้อคลุมสีแดงอ่อนตัวหนึ่ง
จะรุ่มร่ามไปหน่อยก็จริง แต่ส่วนที่ควรปิดก็ปิดมิดชิด ไม่มีส่วนใดหลุดลุ่ยออกมาเลยสักนิด
นางรู้สึกแปลกใจไม่น้อย โลกบำเพ็ญเซียนแท้ ๆ ยังคิดหัวโบราณกันขนาดนี้เลยหรือ ? ?
นางหรี่ตาทั้งสองข้างลง ราวกับแมวที่ได้กลิ่นคาวปลา ไม่เพียงไม่กลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้า กลับยิ้มน้อย ๆ เดินโซเซไปทางที่เขาหันหน้าไปทางนั้น
แถมยังตั้งหน้าตั้งตากล่าวโทษเขาเป็นก่อน "ศิษย์พี่รองรบกวนการนอนของข้าแต่เช้าตรู่ เช่นนี้มิใช่คิดจะมาชมท่าทางนางแต่งตัวไม่เรียบร้อยของข้าหรอกหรือ?"
ยามนี้ ราวกับมีเขามารเล็ก ๆ งอกออกมาบนหัวซูหว่านเจา ในใจก็แอบหัวเราะเย็นชา
ฮ่า ๆ ข้าน่ะหรือ จะพลาดโอกาสแกล้งเขาได้อย่างไร
และแล้ว เมื่อนางเดินเข้าไปใกล้ ชายหนุ่มก็ไม่รู้จะวางสายตาตรงไหนดี ถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างตกใจ
ชั่วขณะนั้น ซูหว่านเจาดูเหมือนแมวสีเงินตัวร้าย ดวงตาโตซื่อบริสุทธิ์แต่แอบแฝงความมุ่งร้าย ค่อย ๆ รุกไล่เข้ามา
ปากก็พึมพำไม่หยุด "ศิษย์พี่รองไม่พูดสักคำ ไม่แม้แต่จะมองข้า ข้าน้องสาวหน้าตาน่าเกลียดนักหรือ?"
เมื่อนางเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์ของสตรีก็ลอยมากระทบจมูกของเขาอย่างเลือนราง