ชายผู้อันธพาลที่ยืนกรานเอาแน่เอานอนไม่ได้ในยามกลางวัน กลับถูกนางจับมัดไว้ได้ในยามค่ำคืน แถมยังถูกเหยียบไว้ใต้ฝ่าเท้าให้อัปยศอีกเช่นนี้ นับว่าเร้าใจยิ่งนัก
ชั่วขณะนี้ ซูหว่านเจาเปลี่ยนจากผู้ตั้งคำถามกับผู้ร้าย มาเป็นผู้ร้ายเสียเอง และยังคิดจะเหนือกว่าผู้ร้ายด้วยซ้ำ
ปลายเท้าบูตสั้นของนางยังคงอยู่บนขาของเขาโดยไม่ขยับ หากกลับย่อเข่าลงเล็กน้อย ก้มตัวโน้มเข้าไปใกล้ เรียนแบบท่าทางเย่อหยิ่งที่เขาใช้ในยามปกติ มองลงด้วยสายตาดูแคลน พร้อมกระซิบชั่วร้ายขึ้นว่า “แน่นอน จะให้เจ้ารอดูก็ได้ แต่ต้องทนทุกข์ทรมานจนไม่อาจเกิดได้ตายไม่ได้ต่างหาก”
เหยียบ ๆ ๆ
ปลายเท้ากดลงบนเข่าของชายหนุ่มด้วยแรง นางก้มตัวลง ใช้นิ้วเรียวบางเท้าใต้คางของเขาขึ้นมาก่อนเอ่ยว่า “แต่ข้ามองดูเจ้ามีสง่าราศีอยู่บ้าง ไม่เช่นนั้นลองมาอยู่กับข้า เป็นชายรองเอกสารคนที่สิบสองของข้าดูเป็นอย่างไร?”
ตำราว่าไว้ ชายชาตินี้กำยำหยิ่งผยองเป็นธรรมชาติ และก็เป็นสิ่งมีชีวิตที่มีจิตสำนึกแห่งเกียรติสูงเองด้วยเช่นกัน
หากนางบอกให้เขาเป็นชายรองเอกสาร เขาย่อมรู้สึกอัปยศและเกิดอารมณ์ร่วม ซึ่งเมื่ออารมณ์มาถึง มารพิษก็สุดจะควบคุมได้ เหมือนกับชนวนไฟของดินปืน แตะเพียงนิดก็ระเบิด
ซูหว่านเจาจึงนั่งรอ รอให้เขาขัดขืน โกรธแค้น
ไม่คิดว่าเซี่ยหานเซิงจะนิ่งราวกับภูเขา เงยหน้าขึ้นมองนางตามนิ้วของนาง
ดวงตาสีดำทะมึนในยามค่ำแสนจะหยั่งลึกล้ำ ยากจะรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่
หรือว่าเขากำลังเตรียมอารมณ์อยู่?